1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 28 – 29 – 30 – 31 – 32 – 33 – 34 – 35 – 36 – 37 – 38 – 39 – 40 – 41 – 42 – 43 – 44 – 45 – 46 – 47 – 48 – 49 – 50 – 51 – 52
İbrâhim Suresi, Kur’an’ın 14. suresi olup büyük ölçüde Mekke döneminde indirilmiştir ve 52 ayetten oluşur. Adını, 35-41. ayetlerde yer alan İbrâhim peygamberin duasından alır. Surede tevhid, vahiy, peygamberlik, Allah’ın nimetleri, ahiret ve insanların ilahi mesaja karşı tutumları üzerinde durulur.
Surenin başlangıcında Kur’an’ın, insanları karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için indirildiği belirtilir. Allah’ın yoluna çağıran bu kitabın amacı, insanları inkârdan imana ve sapıklıktan doğru yola yöneltmektir. Buna rağmen dünya hayatını ahirete tercih eden ve Allah’ın yolundan alıkoyan kimseler eleştirilir.
İbrâhim Suresi’nde bütün peygamberlerin kendi kavimlerinin diliyle gönderildiği ifade edilir. Böylece ilahi mesajın insanlar tarafından anlaşılmasının amaçlandığı vurgulanır. Ardından Musa’nın, kavmini karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için gönderildiği ve onlara Allah’ın nimetlerini hatırlattığı anlatılır.
Surede geçmiş ümmetlerin peygamberlerine karşı gösterdikleri tutumlara da değinilir. Nuh, Âd, Semûd ve diğer toplumların elçilerini yalanladıkları, buna rağmen peygamberlerin sabırla tebliğe devam ettikleri belirtilir. Sonunda inkârcıların helak edildiği, iman edenlerin ise kurtuluşa eriştiği bildirilir.
İbrâhim Suresi’nde kıyamet ve ahiret sahneleri de anlatılır. İnsanların Allah’ın huzurunda toplanacakları, zalimlerin pişmanlık duyacakları ve şeytanın kendisini izleyenlerden uzaklaşacağı ifade edilir. Şeytanın, insanları zorlamadığını, sadece çağırdığını ve onların kendi istekleriyle kendisine uyduklarını söyleyeceği belirtilir. Böylece insanların kendi tercihlerinden sorumlu oldukları vurgulanır.
Surede iman ve inkâr için dikkat çekici bir benzetme yapılır. Güzel söz ve sağlam iman, kökü sağlam ve dalları göğe yükselen güzel bir ağaca benzetilir. Bu ağaç sürekli meyve verir. Buna karşılık inkâr ve batıl inanç ise kökü olmayan, yerden koparılmış kötü bir ağaca benzetilir. Böylece hakikatin kalıcı, batılın ise geçici olduğu anlatılır.
İbrâhim Suresi’nin en önemli bölümlerinden biri, İbrâhim peygamberin dualarıdır. İbrâhim, Mekke’nin güvenli bir şehir olmasını, kendisinin ve soyunun putlara tapmaktan korunmasını, ailesinin namazı dosdoğru kılan kimselerden olmasını ve müminlerin bağışlanmasını ister. Ayrıca Kâbe’nin bulunduğu bölgeye ailesini Allah’a kulluk etmeleri için yerleştirdiğini ifade eder. Bu dualar, tevhid ve kulluk bilincinin güzel örnekleri olarak sunulur.
Surenin son bölümünde Allah’ın zalimlerin yaptıklarından habersiz olmadığı belirtilir. Onlara verilen sürenin bir ihmal değil, ilahi hikmet gereği olduğu açıklanır. Kıyamet günü herkesin yaptıklarının karşılığını göreceği ve Allah’ın hesabının çok hızlı olduğu hatırlatılır.
Genel olarak İbrâhim Suresi, Kur’an’ın insanları karanlıklardan aydınlığa çıkaran bir rehber olduğunu vurgulayan, peygamberlerin tebliğ mücadelelerinden örnekler sunan, Allah’ın nimetlerini hatırlatan, iman ile inkârı çarpıcı benzetmelerle açıklayan ve İbrâhim peygamberin tevhid merkezli dualarını içeren kapsamlı bir suredir.