Ebu Ca‘fer et-Taberî dedi ki: Ebu Bekir, Tâhir b. Ebî Hâle’ye ve Mesrûk’a San‘â’ya inmelerini ve Ebna’ya yardım etmelerini yazmıştı. Bunun üzerine ikisi yola çıktı ve San‘â’ya geldiler.
Ayrıca `Abdullah b. Sevr b. Asgar’a, Arapları ve kendisine cevap veren Tihâme halkını etrafında toplamasını, sonra da emri kendisine ulaşıncaya kadar bulunduğu yerde kalmasını yazdı.
Amr b. Ma‘dîkerib’in ilk irtidadıyla ilgili hikâye şudur: O, Hâlid b. Saîd ile birlikteydi; fakat onunla çarpıştı ve el-Esved’e meyletti. Hâlid b. Saîd onun üzerine yürüdü ve onunla karşılaştı; sonra iki darbe vuruştular. Hâlid, Amr’ı omzundan vurdu; kılıcının kayışını kesti; kılıç düştü ve darbe omzuna ulaştı. Amr, Hâlid’e vurdu; ama bir tesir meydana getirmedi. Hâlid ikinci kez vurmak isteyince, Amr attan indi ve kaçıp dağlara tırmandı. Hâlid, onun atını ve “Es-Sâmid” adlı kılıcını ganimet aldı. `Amr, kaçıp sığındığı kimselerin arasına sığındı.
Saîd b. el-Âs el-Ekber’in ailesinin arazisi, Saîd b. el-Âs el-Asgar’ın mülkü oldu. Sonra Saîd (el-Asgar) Kûfe’ye tayin edilince, Amr b. Ma‘dîkerib ona kızını evlenmesi için teklif etti; fakat Saîd bunu kabul etmedi. Saîd, Amr’ın evine geldi; yanında Hâlid’in Yemen’de aldığı birkaç kılıç vardı. Saîd, “Bunlardan hangisi ‘Es-Sâmid’?” dedi. Amr, “Şu,” dedi. Saîd, Amr’a, “Al, bu senindir,” dedi. `Amr onu aldı. Sonra bir katırını eyerledi; yastığına kılıcı vurdu; yastığı ve eyeri kesti, katırı da hızlandırdı. Sonra kılıcı Saîd’e geri verip şöyle dedi: “Sen evime gelmiş olsaydın ve o benim olsaydı, onu sana verirdim. Fakat o, düşerek ele geçtiği için onu kabul edemem.”
Es-Serî — Şu‘ayb — Seyf — el-Müstenîr b. Yezîd — Urve b. Gaziyye ve Mûsâ — Ebû Zur‘a eş-Şeybânî rivayetine göre: el-Muhâcir b. Ebî Ümeyye, Ebu Bekir’in yanından ayrılınca —ayrılanların en sonlarındandı— Mekke yolunu tuttu. O yoldan geçince Hâlid b. Âsıd onu takip etti; Tâif’in yanından geçince Abdurrahman b. Ebî’l-Âs onu takip etti. Sonra yoluna devam etti; Cerîr b. Abdullah’ın hizasına gelince Cerîr ona katıldı. Abdullah b. Sevr de onun hizasına gelince ona katıldı. Necran halkına ulaştı; bunun üzerine Farve b. Müseyk ona katıldı.
Amr b. Ma‘dîkerib, Kays b. Abd Yagûs’u bırakıp, hiçbir himaye talebi olmaksızın el-Muhâcir’in yanına geldi. el-Muhâcir onu bağladı; Kays’ı da bağladı; ikisinin durumunu Ebu Bekir’e yazdı ve ikisini ona gönderdi.
Sonra el-Muhâcir, Necran’dan Lahcîlere doğru yürüyünce ve süvari birlikleri o kaçak askerlere karşı toplandığında, onlar himaye istediler. Fakat el-Muhâcir onlara güvence vermeyi reddetti; bunun üzerine iki gruba ayrıldılar. el-Muhâcir bu iki gruptan biriyle Acîb’de karşılaştı ve onları imha etti. Süvarileri ise diğer grubu “kötülerin yolu”nda buldu ve onları, ayrıca Abdullah’ın süvarilerini imha etti. Her yoldağında dağınık kalıntıları öldürdü.
Kays ve `Amr, Ebu Bekir’in huzuruna getirildi. Ebu Bekir Kays’a şöyle dedi: “Ey Kays! Allah’ın kullarına saldırıp onları öldürerek, müminleri bırakıp irtidat edenleri ve müşrikleri mi kendine yandaş edindin?” Ebu Bekir, açık bir delil bulursa onu öldürmeyi istiyordu. Kays, Dâdhaveyh’in işiyle hiçbir ilgisi olmadığını inkâr etti; çünkü bu iş gizlice yapılmıştı ve elde bir kanıt yoktu. Bu sebeple Ebu Bekir onun kanını dökmekten geri durdu.
Ebu Bekir, Amr b. Ma‘dîkerib’e de şöyle dedi: “Her gün yenilen ya da esir düşen biri olmaktan utanmıyor musun? Eğer bu dine yardım etmiş olsaydın Allah seni yüceltirdi.” Sonra onu serbest bıraktı ve ikisini kabilelerine geri gönderdi. Amr şöyle dedi: “Bundan kaçış yok; gerçekten ben razı olacağım ve geri dönmeyeceğim.”
Es-Serî — Şu‘ayb — Seyf — el-Müstenîr ve Mûsâ rivayetine göre: el-Muhâcir, `Acîb’den yürüyüp San‘â’ya indi. Kabilelerden kaçmış dağınık adamların takip edilmesini emretti; ulaştıklarını her yolla öldürdüler. O, hiçbir isyancıyı affetmedi; fakat isyan etmeden tevbe edenlerin tevbesini kabul etti. Bunu, tevbe edenlerin fiillerinde bir gerekçe gördükleri ve onlardan bir umut taşıdıkları ölçüde yaptılar. el-Muhâcir, San‘â’ya girişini ve bunun sonuçlarını Ebu Bekir’e yazdı.