İbn Humeyd – Harun b. el-Muğîre ve Hakkâm b. Selm – Anbese – Ebû Hâşim el-Vâsitî – Meymûn b. Siyâh – Enes b. Mâlik: Peygamber peygamber olduğu sırada, Kureyş’in yaptığı gibi Ka‘be’nin çevresinde uyurdu. Bir defasında iki melek, Cebrail ve Mikâil, ona geldi ve şöyle dediler: “Kureyş’ten hangisine gelmemiz emredildi?” Sonra dediler ki: “Onların reisine gelmemiz emredildi,” ve gidip ayrıldılar. Bundan sonra kıble tarafından geldiler; üç kişi idiler. Onu uyurken buldular, sırt üstü çevirdiler ve göğsünü açtılar. Sonra Zemzem’den su getirdiler ve göğsünde bulunan şüpheyi, ya şirk’i, ya cahiliye inançlarını, ya da sapmayı yıkayıp giderdiler. Ardından iman ve hikmetle dolu altın bir leğen getirdiler; göğsü ve karnı iman ve hikmetle dolduruldu.
Sonra o, dünya semasına çıkarıldı. Cebrail giriş izni istedi. “Kim o?” dediler. “Cebrail,” dedi. “Yanındaki kim?” dediler. “Muhammed,” dedi. “Onun görevi başladı mı?” dediler. “Evet,” dedi. “Hoş geldin,” dediler; ona bereket dilediler. İçeri girdiğinde, karşısında iri yapılı ve güzel yüzlü bir adam gördü. “Bu kim, ey Cebrail?” dedi. Cebrail, “Bu senin baban Âdem’dir,” dedi.
Sonra ikinci semaya götürüldü. Cebrail yine giriş izni istedi; daha önceki gibi aynı sorular soruldu. Bütün semalarda aynı sorular sorulup aynı cevaplar verildi. Muhammed ikinci semaya girdiğinde karşısında iki adam gördü. “Bunlar kim, ey Cebrail?” dedi. “Bunlar Yahya ve İsa’dır; anne tarafından iki kuzen,” dedi.
Sonra üçüncü semaya götürüldü. İçeri girdiğinde karşısında bir adam gördü. “Bu kim, ey Cebrail?” dedi. Cebrail, “Bu, güzellikte diğer insanlara geceleyin dolunayın yıldızlara üstünlüğü gibi üstün kılınmış kardeşin Yusuf’tur,” dedi.
Sonra dördüncü semaya götürüldü. Karşısında bir adam gördü. “Bu kim, ey Cebrail?” dedi. “Bu İdris’tir,” dedi ve şu ayeti okudu: “Onu yüce bir makama yükselttik.”
Sonra beşinci semaya götürüldü. Karşısında bir adam gördü. “Bu kim, ey Cebrail?” dedi. “Bu Harun’dur,” dedi.
Sonra altıncı semaya götürüldü. Karşısında bir adam gördü. “Bu kim, ey Cebrail?” dedi. “Bu Musa’dır,” dedi.
Sonra yedinci semaya götürüldü. Karşısında bir adam gördü. “Bu kim, ey Cebrail?” dedi. “Bu senin baban İbrahim’dir,” dedi.
Sonra onu cennete götürdü. Orada, iki yanında inci kubbeler bulunan, sütten daha beyaz ve baldan daha tatlı bir nehir vardı. “Bu nedir, ey Cebrail?” dedi. Cebrail, “Bu, Rabbinin sana verdiği Kevser’dir; bunlar da senin meskenlerindir,” dedi. Sonra Cebrail o toprağından bir avuç aldı; bir de ne görsün, güzel kokulu misk idi.
Sonra onu Sidretü’l-Münteha’ya götürdü. Bu, meyveleri içinde en büyüğü toprak küpleri gibi, en küçüğü de yumurtalar gibi olan bir sidre ağacıydı. Sonra Rabbi yaklaştı; “iki yay mesafesi kadar, hatta daha yakın oldu.” Rabbine yakınlık sebebiyle sidre ağacı, inci, yakut, zebercet ve renk renk inciler gibi mücevherlerle kaplandı. Allah kuluna vahyetti; ona anlayış ve bilgi verdi; ona günde elli vakit namazı farz kıldı.
Sonra Musa’nın yanından geri geçti. Musa ona, “Ümmetine ne yükledi?” dedi. O, “Elli namaz,” dedi. Musa, “Rabbine dön ve ümmetin için hafifletmesini iste; çünkü ümmetin güç bakımından en zayıf ve ömür bakımından en kısadır,” dedi. Sonra Musa, İsrailoğullarından çektiği sıkıntıları Muhammed’e anlattı. Allah’ın Elçisi geri döndü; Allah, sayıyı on azaltarak düşürdü.
Sonra yine Musa’nın yanından geçti. Musa, “Rabbine dön, daha da hafifletmesini iste,” dedi. Bu, beş defa gidip gelinceye kadar sürdü. Yine Musa, “Rabbine dön ve hafifletmesini iste,” dedi. Fakat Allah’ın Elçisi, “Geri dönmeyeceğim; sana karşı gelmek de istemem,” dedi; çünkü kalbine geri dönmemesi gerektiği yerleştirilmişti. Allah dedi ki: “Sözüm değiştirilmez; hükmüm ve buyruğum geri çevrilmez. Fakat o (Muhammed), ümmetimden namaz yükünü ilkinin onda birine indirdi.”
Enes dedi ki: “Ben Allah’ın Elçisi’nin teninden daha güzel kokulu bir koku duymadım; gelinin kokusunu bile. Tenimi onun tenine yaklaştırdım ve kokladım.”