Hüseyin b. Muhammed → Muallâ b. Muhammed → Bistâm b. Mürre → İshak b. Hassân → Heysem b. Vâkıd → Ali b. Hüseyin el-Abdî → Sa‘d el-İskâf → Asbağ b. Nübâte.
Asbağ b. Nübâte, Müminlerin Emiri’ne Allah’ın “Bana ve ana babana şükret; dönüş banadır” sözü hakkında sordu (Lokmân 14); o da şöyle buyurdu: Allah’ın kendilerine şükrü gerekli kıldığı iki baba, ilmi doğuran ve hükmü miras bırakan iki kişidir; Allah insanlara onlara itaat etmeyi emretmiştir; sonra Allah “Dönüş banadır” buyurdu; kulların dönüşü Allah’adır ve bunun delili o iki babadır; sonra sözü Hanteme’nin oğluna ve arkadaşına döndürerek özel ve genel olarak şöyle buyurdu: “Eğer onlar, hakkında bilgin olmayan şeyi bana ortak koşman için seninle mücadele ederlerse onlara itaat etme” (Lokmân 15); yani vasiyet hususunda ve itaat etmen emredilen kimseden sapman hususunda böyle yaparlarsa onlara itaat etme ve sözlerini dinleme; sonra sözü yeniden iki babaya döndürerek “Dünyada onlarla iyi geçin” buyurdu (Lokmân 15); yani insanlara onların faziletini tanıt ve onların yoluna çağır; bu da Allah’ın “Bana yönelenin yoluna uy; sonra dönüşünüz banadır” sözüdür (Lokmân 15); yani dönüş Allah’a, sonra da bizedir; o hâlde Allah’tan sakının ve iki babaya isyan etmeyin; çünkü onların rızası Allah’ın rızasıdır, onların öfkesi de Allah’ın öfkesidir.