Rivayet edildi:
Ca‘fer b. Yahyâ’nın öldürülmesinden bir süre sonra, Hârûn er-Reşîd Rakka’ya gitti, ardından Bağdat’a geldi. Horasan’dan, ‘Ali b. Îsâ b. Mâhân hakkında şikâyetler sürekli olarak kendisine ulaşmakta ve onun aleyhinde pek çok söz kulağına gelmekteydi. Bunun üzerine onu Horasan görevinden azletmeye karar verdi ve ‘Ali’yi yanında bulundurmayı tercih etti.
Bağdat’a geldikten sonra bir müddet sonra oradan Karmâsîn’e doğru yola çıktı. Bu, 189 (805) yılında idi. Ayrıca kadılar ve başkalarından oluşan bir grup insanı Karmâsîn’e gönderdi ve onların huzurunda şahitlik ettirdi ki, ordusunda yanında bulunan her şey —mallar, hazineler, silahlar, atlar ve katırlar ve benzeri şeyler— bütünüyle ‘Abdullah el-Me’mûn’a ait olacaktı ve kendisi bundan hiçbir şeyi, küçük veya büyük, herhangi bir sebep veya bahane ile alıkoymayacaktı.
Yanında bulunanlardan el-Me’mûn için halefiyet ahdini yeniledi ve muhafızlarının kumandanı Harthama b. A‘yan’ı Bağdat’a gönderdi. Ardından, Müminlerin Emiri Hârûn’un oğlu Muhammed’den ve onun çevresindekilerden, Mekke’de kendisine kabul ettirdiği belgenin şartlarına uygun olarak, yeniden ‘Abdullah ve el-Kâsım için halefiyet ahdini aldı.
El-Kâsım’ın üçüncü veliahtlık görevinden azledilip azledilmeyeceği yahut bu görevde bırakılıp bırakılmayacağı meselesini ise, hilafet kendisine geçtiği zaman ‘Abdullah’ın kararına bıraktı.
İbrahim el-Mevsılî, Hârûn’un Kâbe’de iki oğlu için halefiyet ahdini sağlamlaştırması hakkında şu şiiri okudu:
İşlerin en hayırlı sonuç vereni
ve tamamlanması en muhtemel olanı,
Rahman’ın sağlam şekilde kurulmasını takdir ettiği
Kutsal Ev’deki iştir.