el-Sarî – Şuayb – Sayf – el-Velîd b. Abdullah – babası rivayet etti: Cemel günü Talha ile ez-Zübeyr’in ordusu bozguna uğrayınca ez-Zübeyr ayrıldı. el-Ahnef’in ordusunun yanından geçti. el-Ahnef onu görünce ve kim olduğunu öğrenince, “Allah’a yemin olsun, bunu isteyerek yapmadı” dedi ve adamlarına, “Onun haberini bize kim getirecek?” diye sordu. Amr b. Cürmüz arkadaşlarına, “Ben” dedi ve onun peşine düştü.
Ona yetişince ez-Zübeyr öfkeyle baktı ve, “Burada ne işin var?” diye sordu. O da, “Ben de tam bunu sana sormak istiyordum” dedi. Ez-Zübeyr’in yanında bulunan, Atiyye adlı kölesi, “Bu silahlı!” dedi. Ez-Zübeyr ise, “Böyle bir adamdan neden korkulsun?” diye karşılık verdi.
Namaz vakti gelmişti. İbn Cürmüz, “Namaz kılalım” dedi. Ez-Zübeyr de, “Namaz kılalım” dedi. Bunun üzerine indiler. İbn Cürmüz onun arkasında durdu, sonra zırhlı elbisesinin yaka açıklığından onu ensesinden hançerledi ve öldürdü. Ardından atını, yüzüğünü ve silahlarını alıp haberle birlikte orduya döndü. Köle ise orada kaldı ve onu Vâdî’s-Sibâ’da defnetti.
el-Ahnef, “Allah’a yemin olsun, yaptığın şeyin iyi mi kötü mü olduğunu bilmiyorum” dedi ve Ali’nin yanına indi. İbn Cürmüz de onunla birlikteydi. Ali’nin yanına vardılar ve haberi ona bildirdiler. Ali, ez-Zübeyr’in kılıcını istedi ve şöyle dedi: “Bu kılıç, nice kere Allah’ın Elçisi’nin yüzünden sıkıntıyı gidermişti.” Sonra onu Âişe’ye gönderdi.
Daha sonra el-Ahnef’e dönüp, “Benden geri durdun!” dedi. O da şöyle cevap verdi: “Ben yaptığım şeyin tamamen doğru olduğunu ve olan bitenin de senin emrine uygun düştüğünü düşünmüştüm, ey Müminlerin Emiri. O halde yumuşak davran. Sen uzun bir yol geldin; ileride bana, geçmişte olduğundan daha çok ihtiyaç duyacaksın. Yaptığım iyiliği kabul et, geleceğe yönelik samimi bağlılığımı tanı ve böyle sözler söyleme. Çünkü ben sana her zaman içten destek vereceğim.”