Bize Osman b. Ebî Şeybe rivayet etti. Dedi ki: Bize Cerîr, Mansûr’dan, o da Ebû’d-Duhâ’dan, o da Mesrûk’tan rivayet etti. (Mesrûk) dedi ki:
Biz Abdullah’ın yanındaydık. Dedi ki:
“Nebi insanların yüz çevirdiğini görünce şöyle dedi: ‘Allah’ım! Yusuf’un yedisi gibi yedi (yıl).’
Bunun üzerine onları, her şeyi silip süpüren bir kıtlık yakaladı; öyle ki derileri, leşi ve çürümüş cesetleri yediler. İçlerinden biri göğe bakar da açlıktan duman görür gibi olurdu. Bunun üzerine Ebû Süfyân ona geldi ve dedi ki: ‘Ey Muhammed! Sen Allah’a itaat etmeyi ve akrabalık bağını gözetmeyi emrediyorsun; kavmin helâk oldu, onlar için Allah’a dua et.’”
(Abdullah) dedi ki:
Allah Teâlâ’nın şu sözü: {Artık göğün apaçık bir duman getireceği günü bekle} ayetinden {Dönecekler * büyük yakalayışla yakaladığımız gün} sözüne kadar…
“Büyük yakalayış” Bedir günüdür. “Duman”, “yakalayış”, “lizam” ve Rum ayeti gerçekleşip geçmiştir.