Bize Muhammed b. Sinân rivayet etti.
Dedi ki: Bize Füleyh rivayet etti.
Dedi ki: Bize Ebû’n-Nadr, Ubeyd b. Huneyn’den, o da Büsr b. Saîd’den, o da Ebû Saîd el-Hudrî’den rivayet etti. Ebû Saîd dedi ki:

Nebî hutbe verdi ve şöyle dedi:

“Allah bir kulunu dünya ile kendi katındakiler arasında serbest bıraktı; o da Allah’ın katındakini seçti.”

Bunun üzerine Ebû Bekir ağladı. Ben içimden dedim ki: Bu ihtiyar niye ağlıyor? Eğer Allah bir kulunu dünya ile kendi katındakiler arasında seçmekte serbest bıraktı da o Allah’ın katındakini seçtiyse (bunun nesi ağlatır?) Meğer o kul Resûlullah’ın kendisiymiş; Ebû Bekir de aramızda en iyi bilendi.

Resûlullah şöyle dedi:

“Ey Ebû Bekir, ağlama. Bana, arkadaşlığında ve malıyla en çok iyilik eden insan Ebû Bekir’dir. Eğer ümmetimden birini dost edinecek olsaydım, Ebû Bekir’i dost edinirdim. Fakat İslam kardeşliği ve sevgisi (vardır). Mescitte hiçbir kapı kalmasın; Ebû Bekir’in kapısı dışında hepsi kapatılsın.”

Bize Abdullah b. Muhammed el-Cu‘fî rivayet etti.
Dedi ki: Bize Vehb b. Cerîr rivayet etti.
Dedi ki: Bana babam rivayet etti; dedi ki: Ya‘lâ b. Hakîm’i, İkrime’den, o da İbn Abbâs’tan rivayet ederken işittim. İbn Abbâs dedi ki:

Resûlullah, içinde vefat ettiği hastalığında başını bir bezle sarmış olarak çıktı; minbere oturdu; Allah’a hamd etti ve O’nu övdü; sonra şöyle dedi:

“İnsanlar içinde canı ve malıyla bana en çok iyilik eden kimse, Ebû Bekir b. Ebî Kuhâfe’dir. İnsanlardan birini dost edinecek olsaydım, Ebû Bekir’i dost edinirdim. Fakat İslamın dostluğu daha üstündür. Bu mescitte Ebû Bekir’in küçük kapısı (huvha) dışında, bana açılan her küçük kapıyı kapatın.”