Bize Muhammed b. Sinân rivayet etti.
Dedi ki: Bize Füleyh rivayet etti.
Dedi ki: Bize Ebû’n-Nadr, Ubeyd b. Huneyn’den, o da Büsr b. Saîd’den, o da Ebû Saîd el-Hudrî’den rivayet etti. Ebû Saîd dedi ki:
Nebî hutbe verdi ve şöyle dedi:
“Allah bir kulunu dünya ile kendi katındakiler arasında serbest bıraktı; o da Allah’ın katındakini seçti.”
Bunun üzerine Ebû Bekir ağladı. Ben içimden dedim ki: Bu ihtiyar niye ağlıyor? Eğer Allah bir kulunu dünya ile kendi katındakiler arasında seçmekte serbest bıraktı da o Allah’ın katındakini seçtiyse (bunun nesi ağlatır?) Meğer o kul Resûlullah’ın kendisiymiş; Ebû Bekir de aramızda en iyi bilendi.
Resûlullah şöyle dedi:
“Ey Ebû Bekir, ağlama. Bana, arkadaşlığında ve malıyla en çok iyilik eden insan Ebû Bekir’dir. Eğer ümmetimden birini dost edinecek olsaydım, Ebû Bekir’i dost edinirdim. Fakat İslam kardeşliği ve sevgisi (vardır). Mescitte hiçbir kapı kalmasın; Ebû Bekir’in kapısı dışında hepsi kapatılsın.”