1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15
Şems Suresi, Kur’an’ın 91. suresi olup Mekke döneminde indirilmiştir ve 15 ayetten oluşur. Sure adını, ilk ayette geçen ve “güneş” anlamına gelen “şems” kelimesinden alır. Surede insanın nefsi, iyilik ve kötülük arasındaki tercihi, arınmanın önemi ve Semûd kavminin ibret verici sonu üzerinde durulur.
Surenin başlangıcında güneşe, onun aydınlığına, aya, gündüze, geceye, göğe, yeryüzüne ve insan nefsine yemin edilir. Bu yeminlerle Allah’ın yaratışındaki düzen ve hikmete dikkat çekilir. Ardından Allah’ın insana hem kötülük eğilimlerini hem de takva yolunu ilham ettiği belirtilir. Böylece insanın doğru ile yanlış arasında seçim yapabilecek bir iradeye sahip olduğu vurgulanır.
Şems Suresi’nin temel mesajı, nefsini arındıran kimsenin kurtuluşa ereceği, onu günah ve kötülüklerle kirleten kimsenin ise hüsrana uğrayacağıdır. Bu ayetler, insanın manevi gelişiminin ve ahlaki sorumluluğunun önemini ortaya koyar.
Surede daha sonra Semûd kavminin kıssasına değinilir. Bu kavmin azgınlıkları sebebiyle Allah’ın peygamberi Sâlih’i yalanladıkları ve Allah’ın mucize olarak gönderdiği deveyi öldürdükleri anlatılır. Kavmin ileri gelenlerinden biri bu kötülüğü gerçekleştirmiş, diğerleri de buna destek vermiştir. Bunun üzerine Allah onları yaptıkları günah sebebiyle şiddetli bir azapla cezalandırmış ve helak etmiştir.
Surenin sonunda Allah’ın verdiği cezanın sonuçlarından korkmayacağı belirtilir. Bu ifade, Allah’ın mutlak adalet ve kudret sahibi olduğunu, hiçbir gücün O’nun hükmüne engel olamayacağını vurgular.
Genel olarak Şems Suresi, insanın içinde iyilik ve kötülük eğilimlerinin bulunduğunu hatırlatan, kurtuluşun nefsi arındırmakla mümkün olduğunu öğreten, Semûd kavminin kıssasıyla inkâr ve azgınlığın sonuçlarını gösteren ve insanı takva ile ahlaki arınmaya çağıran etkileyici bir suredir.