Bu yılda Velid b. Abdülmelik, Hişam b. İsmail’i Medine valiliğinden azletti. Onun azil haberi, zikredildiğine göre 87 yılı Rebîülevvel ayının 7. gecesi (26 Şubat) Medine’ye ulaştı. Medine’deki valiliği yaklaşık dört yıl, bir aydan biraz eksik sürmüştü.
Bu yılda Velid, Medine valiliğine Ömer b. Abdülaziz’i tayin etti.
Vâkıdî’nin rivayetine göre Ömer, 62 yılında doğmuş olup Medine’ye vali olarak geldiğinde yirmi beş yaşındaydı ve Rebîülevvel ayında şehre ulaştı. Yine Vâkıdî, onun eşyalarıyla birlikte otuz deve üzerinde geldiğini ve Dâr Mervân’da konakladığını belirtir.
Ömer b. Abdülaziz Medine’ye gelip Dâr Mervân’da yerleştiğinde insanlar onun yanına girip selam verdiler. Öğle namazını kıldıktan sonra Medine’nin fakihlerinden on kişiyi çağırdı: Urve b. Zübeyr, Ubeydullah b. Abdullah b. Utbe, Ebû Bekir b. Abdurrahman, Ebû Bekir b. Süleyman b. Ebî Hasme, Süleyman b. Yesâr, Kasım b. Muhammed, Salim b. Abdullah b. Ömer, Abdullah b. Abdullah b. Ömer, Abdullah b. Âmin b. Rabîa ve Hârice b. Zeyd. Onlar huzuruna girip oturdular.
Ömer Allah’a hamd ve sena ettikten sonra şöyle dedi: “Sizi, sevap kazanacağınız ve doğruluğa yardımcı olacağınız bir iş için çağırdım. Sizin görüşünüzü almadan yahut en azından burada bulunanlarınızın görüşünü bilmeden hiçbir karar vermek istemiyorum. Eğer birinin zulmettiğini görürseniz yahut benim görevlilerimden birinin haksızlık yaptığı size ulaşırsa, sizi Allah adına uyarıyorum ki bunu bana bildiriniz.” Onlar da “Allah seni hayırla mükâfatlandırsın” diyerek ayrıldılar.
Velid, Ömer’e yazı yazarak Hişam b. İsmail’i halkın önünde durdurmasını emretti; çünkü Velid’in Hişam hakkında kötü bir kanaati vardı.
Vâkıdî’nin rivayetine göre Dâvûd b. Cübeyr şöyle demiştir: Said b. el-Müseyyeb’in cariyesi bana haber verdi ki Said oğlunu ve azatlılarını çağırarak şöyle dedi: “Bu adam halkın önünde durdurulacak—ya da durdurulmuştur—hiç kimse ona karşı çıkmasın ve tek bir sözle bile ona zarar vermesin. Biz onu Allah’a ve akrabalarına bırakırız. Benim bildiğim şeyler onun lehine değildir; fakat ben ona asla söz söylemeyeceğim.”
Muhammed b. Abdullah b. Muhammed b. Ömer’in babasından rivayetine göre Hişam b. İsmail kötü bir komşuydu ve onlara eziyet ederdi; Ali b. Hüseyin ondan ciddi zarar görmüştü. Hişam azledildiğinde Velid onun halkın önünde durdurulmasını emretti. Hişam, “Ben yalnız Ali b. Hüseyin’den korkuyorum” dedi. Ali b. Hüseyin, Hişam’ın Dâr Mervân’da halk önünde durdurulduğu sırada yanından geçti ve önceden yakınlarına ona tek bir söz söylememelerini tembihlemişti. Yanından geçerken Hişam ona seslenerek, “Allah, risaletini nereye vereceğini en iyi bilendir” dedi.
Bu yılda Nîzak, Kuteybe’nin yanına geldi ve Kuteybe, Badğîs halkıyla oraya girmemek şartıyla barış yaptı.