Muhammed b. Yahyâ, Muhammed b. Hüseyin’den, o Safvân b. Yahyâ’dan, o Alâ b. Rezîn’den, o Muhammed b. Müslim’den rivayet etti. Ebû Cafer’i şöyle derken işittim: “Allah’a, kendisini onda yorup zorladığı bir ibadetle dinlenen, fakat Allah’tan bir imamı bulunmayan herkesin çabası kabul edilmemiştir. O sapıktır, şaşkındır ve Allah onun amellerinden hoşnut değildir. Onun misali, çobanından ve sürüsünden ayrılıp sapıtan bir koyun gibidir. Bütün günü gidip gelerek dolaşır. Gece onu kaplayınca, çobanı olmayan başka bir sürü görür; ona meyleder, ona aldanır ve geceyi onların ağılı içinde geçirir. Çoban sürüsünü sürüp götürünce kendi çobanını ve sürüsünü tanımaz; şaşkın halde çobanını ve sürüsünü aramak üzere koşar. Derken çobanıyla birlikte bir koyun sürüsü görür; ona meyleder ve ona aldanır. Çoban ona bağırır: ‘Kendi çobanına ve sürüne katıl; çünkü sen çobanından ve süründen uzak, şaşkın bir halde dolaşıyorsun.’ Bunun üzerine korkmuş, şaşkın ve kaçak bir halde koşar; onu merasına yöneltecek veya geri döndürecek bir çobanı yoktur. O böyleyken kurt onun sahipsizliğini fırsat bilir ve onu yer.
Allah’a yemin olsun ey Muhammed, bu ümmetten her kim sabaha Allah’tan, açık ve adil bir imamı olmadan çıkarsa, sapık ve şaşkın olarak sabaha çıkmış olur. Bu hâl üzere ölürse küfür ve nifak ölümüyle ölmüş olur. Bil ey Muhammed, zulüm imamları ve onların tâbileri Allah’ın dininden uzaklaştırılmışlardır; sapmışlar ve saptırmışlardır. İşledikleri ameller, fırtınalı bir günde şiddetli rüzgârın savurduğu kül gibidir; kazandıklarından hiçbir şeye güç yetiremezler. İşte bu, uzak sapıklıktır.”