Ali b. Muhammed, Hüseyin ve Muhammed adlı Ali b. İbrahim’in iki oğlundan, onlar Abdülkays’tan olan Muhammed b. Ali b. Abdurrahman el-Abdî’den, o Dav’ b. Ali el-İclî’den, o da adını verdiği Fars halkından bir adamdan rivayet etti. Adam şöyle dedi: Sâmerrâ’ya geldim ve Ebû Muhammed’in kapısında kaldım. Beni çağırdı, yanına girdim ve selam verdim. Bana, “Seni buraya getiren nedir?” dedi. Ben, “Sana hizmet etme arzusu” dedim. O da bana, “Kapıda kal” buyurdu. Ravi dedi ki: Hizmetçilerle birlikte evde kalıyordum; sonra onlar için çarşıdan ihtiyaçlarını satın almaya başladım. Evde erkekler bulunduğu zaman izin almadan yanlarına girerdim. Bir gün erkeklerin bulunduğu eve onun yanına girdim; evin içinde bir hareket işittim. Bana, “Yerinde dur, ayrılma” diye seslendi. Ne içeri girmeye ne de dışarı çıkmaya cesaret edebildim. Sonra üzeri örtülü bir şey taşıyan bir cariye yanıma çıktı. Ardından bana, “Gir” diye seslendi. İçeri girdim. Cariye’yi çağırdı, o da yanına döndü. Ona, “Yanındakini aç” dedi. Cariye, yüzü güzel, beyaz bir çocuk açtı. Karnını da açtı; göğüs çukurundan göbeğine kadar uzanan, siyah değil yeşil renkte bitmiş kıllar vardı. Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Sahibiniz budur.” Sonra cariyeye emretti, onu taşıdı; bundan sonra Ebû Muhammed vefat edinceye kadar onu bir daha görmedim.