Ali b. İbrahim, babasından, o Hammâd b. Îsâ’dan, o Hüseyin b. Muhtâr’dan, o Velîd b. Sabîh’ten rivayet etti. Velîd b. Sabîh şöyle dedi:
Mekke ile Medine arasında onunla birlikte yolculuk ediyordum. Bir dilenci geldi, ona bir şey verilmesini emretti. Ardından başka biri geldi, ona da bir şey verilmesini emretti. Sonra bir başkası geldi, ona da bir şey verilmesini emretti. Dördüncü kişi gelince Ebû Abdullah, “Allah seni doyursun.” dedi. Sonra bize dönerek şöyle buyurdu: “Bilin ki yanımızda ona verecek bir şey vardır; fakat duası kabul edilmeyen şu üç kişiden biri olmaktan korkuyorum: Allah’ın kendisine mal verdiği, fakat onu hakkı olmayan yerlere harcadıktan sonra, ‘Allah’ım, bana rızık ver.’ diyen kimsenin duası kabul edilmez. Karısından kurtulması için onun aleyhinde dua eden kimsenin duası kabul edilmez; hâlbuki yüce Allah onun işini kendi eline vermiştir. Komşusunun aleyhinde dua eden kimsenin duası da kabul edilmez; hâlbuki yüce Allah ona komşuluğundan taşınma ve evini satma yolunu vermiştir.”