Ebû Ali el-Eş‘arî, Muhammed b. Abdülcebbâr’dan, o İbn Fedâl’dan, o Abdullah b. İbrahim’den, o Ca‘fer b. İbrahim’den rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu:
Dört kişinin duası kabul edilmez: Evinde oturup, “Allah’ım, bana rızık ver.” diyen kimseye, “Sana rızık aramanı emretmedim mi?” denir. Karısı olduğu hâlde onun aleyhinde dua eden kimseye, “Onun işini senin eline vermedim mi?” denir. Malı olduğu hâlde onu zayi eden ve ardından, “Allah’ım, bana rızık ver.” diyen kimseye, “Sana ölçülü davranmanı emretmedim mi, sana malını koruyup düzeltmeni emretmedim mi?” denir. Ardından şöyle buyurdu: “Onlar harcadıklarında ne israf ederler ne de cimrilik ederler; ikisi arasında dengeli bir yol tutarlar.” (Furkân 67) Malı olduğu hâlde onu şahitsiz olarak borç veren kimseye de, “Sana şahit tutmanı emretmedim mi?” denir.
Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed’den, o Ali b. Hakem’den, o İmrân b. Ebû Âsım’dan, o Ebû Abdullah’tan bunun benzerini rivayet etti.