Bir grup ashabımız, Ahmed b. Muhammed b. Hâlid’den, o da Muhammed b. Habîb’den, o da Abdullah b. Abdurrahman el-Esamm’dan, o da Abdullah b. Miskân’dan rivayet etti.
Ebû Abdullah şöyle buyurdu: Müminlerin Emîri şöyle buyurdu: “Her kulun üzerinde kırk koruyucu perde vardır. Kırk büyük günah işleyinceye kadar bu perdeler onun üzerinde kalır. Kırk büyük günah işlediğinde bu perdeler üzerinden kaldırılır. Bunun üzerine Allah meleklere vahyeder: ‘Kulumu kanatlarınızla örtün.’ Melekler de onu kanatlarıyla örterler. Fakat o, çirkin işlerden hiçbirini bırakmaz, hepsini işler. Nihayet yaptığı çirkin işleri insanlara övünerek anlatmaya başlar. Bunun üzerine melekler şöyle derler: ‘Rabbimiz! Bu kulun hiçbir kötülüğü bırakmadı; biz onun yaptıklarından utanıyoruz.’ Allah onlara şöyle vahyeder: ‘Kanatlarınızı onun üzerinden kaldırın.’ Böyle olunca Ehl-i Beyt’e düşmanlık etmeye başlar. İşte o zaman gökteki örtüsü de yerdeki örtüsü de kaldırılır. Melekler: ‘Rabbimiz! Bu kulun artık hiçbir örtüsü kalmadı’ derler. Bunun üzerine Allah şöyle buyurur: ‘Eğer Allah’ın onda bir ihtiyacı olsaydı, size kanatlarınızı onun üzerinden kaldırmanızı emretmezdi.’”
Bu hadis, İbn Faddâl tarafından da İbn Miskân’dan rivayet edilmiştir.