Muhammed b. Hasan → arkadaşlarımızdan bazıları → Eş‘as b. Muhammed → Muhammed b. Hafs b. Hârice’den nakletti:
Ebû Abdullah’ı şöyle buyururken işittim. Bir adam ona Mürcie’nin küfür ve iman hakkındaki sözü hakkında sordu ve dedi ki:
“Onlar bize karşı delil getiriyor ve şöyle diyorlar: Kâfir bizim yanımızda nasıl Allah katında da kâfir ise, aynı şekilde bir kimse imanını ikrar ettiğinde onun Allah katında mümin olduğunu da böyle görürüz.”
Buyurdu:
“Sübhanallah! Bu ikisi nasıl eşit olur? Küfür kulun ikrarıdır; ikrarından sonra ondan bir delil istenmez. İman ise bir iddiadır; ancak delille geçerli olur. Onun delili de ameli ve niyetidir. İkisi uygun düşerse kul Allah katında mümindir. Küfür ise bu üç yönden her biriyle, yani niyet, söz veya amelle mevcut olur. Hükümler ise söz ve amel üzerine yürür. Müminlerin kendisi için imana şahitlik ettiği, hakkında müminlerin hükümlerinin yürüdüğü nice kimse vardır ki Allah katında kâfirdir. Onun zahir sözü ve ameline göre hakkında müminlerin hükümlerini yürüten kimse ise doğru yapmıştır.”