Ali b. Muhammed dedi ki: Bana Muhammed ve Hasan, Ali b. İbrahim’in iki oğlu, iki yüz yetmiş dokuz yılında rivayet ettiler. Dediler ki: Bize Abdülkays’tan Muhammed b. Ali b. Abdurrahman el-Abdî, Dav’ b. Ali el-İclî’den, o da adını söylediği Fars halkından bir adamdan rivayet etti. Dedi ki: Sürre Men Reâ’ya geldim ve Ebu Muhammed’in kapısına devam ettim. İzin istemeden beni çağırdı. İçeri girip selam verdiğimde bana, “Ey Ebu filan, hâlin nasıldır?” dedi. Sonra bana, “Otur ey filan” dedi. Sonra ailemden erkek ve kadınlardan bir topluluk hakkında bana sordu. Sonra, “Seni buraya getiren nedir?” dedi. Ben, “Sana hizmet etme arzusu” dedim. Bunun üzerine, “O hâlde evden ayrılma” dedi.
Dedi ki: Ben de hizmetçilerle birlikte evde bulunuyordum. Sonra onlar için pazardan ihtiyaçlarını satın alır oldum. Erkeklerin bulunduğu evde olduğu zaman izinsiz onun yanına girerdim. Bir gün erkeklerin bulunduğu evdeyken yanına girdim. Evde bir hareket sesi işittim. Bana, “Yerinde kal, ayrılma” diye seslendi. Ne çıkmaya ne de girmeye cesaret edebildim. Derken yanıma, yanında üzeri örtülü bir şey bulunan bir cariye çıktı. Sonra bana, “Gir” diye seslendi. Girdim. Cariyeye seslendi, o da geri döndü. Ona, “Yanındakinin üzerini aç” dedi. Cariye, beyaz tenli, güzel yüzlü bir çocuğun üzerini açtı. Karnını da açtı; bir de baktım ki göğsünün üst kısmından göbeğine kadar siyah değil, yeşil renkte bitmiş kıllar vardı. “İşte bu sizin sahibinizdir” dedi. Sonra cariyeye emretti, o da onu taşıdı. Bundan sonra Ebu Muhammed vefat edinceye kadar onu görmedim.
Dav’ b. Ali dedi ki: Farslıya, “Ona kaç yaş biçiyordun?” dedim. “İki yaş” dedi. Abdî dedi ki: Dav’a, “Sen ona kaç yaş biçiyorsun?” dedim. “On dört yaş” dedi. Ebu Ali ve Ebu Abdullah dedi ki: Biz ise ona yirmi bir yaş biçiyorduk.