Ebu Ca‘fer’e göre: Bu yılda Haşebiyye Mekke’ye geldi ve hac yaptı. Onların kumandanı Ebu Abdullah el-Cedeli idi.
Hişam b. Muhammed – Ebu Mihnef ve Ali b. Muhammed – Mesleme b. Muhrib’e göre, sebep şöyleydi: Abdullah b. ez-Zübeyr, Muhammed b. el-Hanefiyye’yi ve onunla birlikte bulunan ailesinden kimseleri, ayrıca Küfe’den on yedi ileri gelenle birlikte Zemzem’de hapsetti. Ümmetin üzerinde ittifak etmediği birine biat etmeyi kabul etmedikleri için, onlar harem bölgesine sığınmışlardı. İbn ez-Zübeyr onları öldürmek ve yakmakla tehdit etti. Allah’a yemin ederek, eğer biat etmezlerse tehdidini gerçekleştireceğini söyledi ve onlara bir süre tanıdı.
İbnü’l-Hanefiyye’nin yanında bulunanlardan bazıları ona, durumlarını, yanındakilerin durumunu ve İbn ez-Zübeyr’in tehdidini bildirmek üzere el-Muhtar’a ve Küfelilere bir elçi göndermesini tavsiye ettiler. Bunun üzerine, Zemzem’in kapısındaki nöbetçiler uyurken, İbnü’l-Hanefiyye üç Küfeli’yi bir mektupla el-Muhtar’a ve Küfe halkına gönderdi. Onlara kendi durumunu, yanındakilerin durumunu ve İbn ez-Zübeyr’in onları öldürmek ve ateşte yakmakla tehdit ettiğini bildirdi; Hüseyin’e ve ailesine yaptıkları gibi kendisini yalnız bırakmamalarını istedi. Elçiler el-Muhtar’a geldiler ve mektubu verdiler. El-Muhtar halkı topladı ve mektubu onlara okuyarak şöyle dedi: “Bu, sizin Mehdi’nizin, Peygamberinizin ailesinin temiz soyundan gelenin mektubudur. Onlar koyunlar gibi kapatılmış, gece gündüz öldürülmeyi ve yakılmayı bekliyorlar. Onlara etkili bir şekilde yardım etmez ve ardı ardına gelen seller gibi süvari birlikleri göndermezsem ben Ebu İshak değilim; ta ki Kâhil kabilesinden olan kadının oğlunun üzerine felaket ininceye kadar.”
El-Muhtar, Ebu Abdullah el-Cedeli’yi yetmiş güçlü süvari ile gönderdi. Benü Temim’den Zebyân b. Osman’ı dört yüz kişiyle, Ebu’l-Mu‘temir’i yüz kişiyle, Hani b. Kays’ı yüz kişiyle, Umeyr b. Tarik’i kırk kişiyle ve Yunus b. İmran’ı kırk kişiyle gönderdi.
El-Muhtar, Tufeyl b. Amir ve Muhammed b. Kays aracılığıyla Muhammed b. Ali’ye, kendisine ordular gönderdiğini bildiren bir mektup yazdı. Adamlar grup grup, biri diğerinin ardından yola çıktılar. Ebu Abdullah el-Cedeli, yetmiş süvari ile Zat-ı Irk’a geldi ve orada konakladı. Sonra Umeyr b. Tarik kırk süvari ile, Yunus b. İmran da kırk süvari ile ona yetişti; böylece toplam yüz elli kişi oldular. Ebu Abdullah onlara önderlik etti; ellerinde sopalarla ve “Hüseyin’in intikamı!” diye bağırarak Mescid-i Haram’a girdiler. Nihayet Zemzem’e ulaştılar. Sürenin dolmasına iki gün kalmıştı; İbn ez-Zübeyr mahkûmları yakmak için odunları hazırlamıştı. El-Muhtar’ın adamları nöbetçileri dağıttılar, Zemzem’in ahşap kapılarını kırdılar, içeri girdiler ve İbnü’l-Hanefiyye’ye şöyle dediler: “Bizi Allah’ın düşmanı İbn ez-Zübeyr ile baş başa bırak.” İbnü’l-Hanefiyye, “Ben Allah’ın hareminde savaşmayı helal görmem” dedi. İbn ez-Zübeyr ise, “Onun ve onların biati olmadan onları serbest bırakacağımı mı sanıyorsun?” dedi. Ebu Abdullah el-Cedeli şöyle cevap verdi: “Rükn’ün ve Makam’ın Rabbi hakkı için, helal ve haramın Rabbi hakkı için, onu serbest bırakacaksın; yoksa seninle öyle bir savaş yaparız ki, batıl ehli bundan şüpheye düşer.” İbn ez-Zübeyr, “Allah’a yemin olsun ki onlar sayıca çok azdır; askerlerime izin versem, bir saat geçmeden başları koparılır” dedi. Kays b. Malik ona, “Allah’a yemin olsun ki eğer bunu denersen, bize yapmak istediğini gerçekleştirmeden önce sana ulaşılır” dedi. İbnü’l-Hanefiyye arkadaşlarını engelledi ve onları fitneden sakındırdı.
Daha sonra Ebu’l-Mu‘temir yüz kişiyle, Hani b. Kays yüz kişiyle ve Zebyân b. Umare iki yüz kişi ve parayla geldi. Mescide girerek “Hüseyin’in intikamı!” diye bağırdılar. İbn ez-Zübeyr onları görünce korktu. Muhammed b. el-Hanefiyye ve onunla birlikte olanlar Şi‘b-i Ali’ye gittiler. Onlar İbn ez-Zübeyr’e sövüyor ve onunla savaşmak için İbnü’l-Hanefiyye’den izin istiyorlardı; fakat o sürekli olarak bunu reddetti. Şi‘b’de Muhammed b. Ali’nin yanında dört bin kişi toplandı ve o da parayı aralarında paylaştırdı.