Muhammed b. Kesîr bize rivayet etti; Süfyân bize rivayet etti; Mansûr ve A‘meş bize rivayet etti; Ebû Duhâ’dan; Mesrûk’tan: Mesrûk şöyle dedi: “Kinde’de bir adam konuşuyordu; ‘Kıyamet günü bir duman gelir; münafıkların kulaklarını ve gözlerini alır; mümini ise nezle gibi (hafifçe) etkiler’ dedi. Biz korktuk. İbn Mes‘ûd’a gittim; o yaslanmıştı. Öfkelendi, oturdu ve dedi ki:
‘Kim bilirse söylesin; kim bilmezse “Allah daha iyi bilir” desin. Çünkü bilmediği şey hakkında “bilmiyorum” demek de ilimdendir. Allah, Peygamberine şöyle buyurdu: “De ki: Ben sizden bunun için bir ücret istemiyorum ve ben zorlamayla konuşanlardan değilim.”
Kureyş İslam’a girmekte ağır davrandı; Peygamber onların aleyhine dua etti ve: “Allah’ım! Yusuf’un (yedi) yılı gibi yedi (kıtlık) ile bana karşı onlara yardım et” dedi. Bunun üzerine onları bir kıtlık yakaladı; o kıtlıkta helâk olacak hâle geldiler; leş ve kemik yediler; adam gökle yer arasında duman gibi bir şey görürdü.’
Ebû Süfyân geldi ve: ‘Ey Muhammed! Sen bize akrabayı gözetmeyi emrediyorsun; kavmin helâk oldu; Allah’a dua et’ dedi.
Bunun üzerine (İbn Mes‘ûd) şu ayeti okudu: ‘Göğün apaçık bir duman getireceği günü gözetle…’ ‘…(biz) geri döneceğiz’ sözüne kadar.
Yani: Onlardan ahiret azabı kaldırılır mı? Azap gelince sonra yine küfürlerine dönerlerse, işte bu Allah’ın şu sözüdür: ‘O gün büyük yakalayışla yakalayacağız’ (bu) Bedir günüdür. ‘Lizâm’ da Bedir günüdür. ‘Elif Lâm Mîm. Rum yenildi… yakında galip gelecekler’ (haberidir); Rum (haberi) gerçekleşip geçmiştir.”