Yahyâ b. Bükeyr bize rivayet etti; Leys bize rivayet etti; Ukayl’den; İbn Şihâb’dan; dedi ki: Ebû Seleme bana haber verdi: Âişe ona haber verdi ki:
Ebû Bekir, Sünh’taki evinden at üzerinde geldi. İnip mescide girdi; insanlarla konuşmadan Âişe’nin yanına girdi. Resûlullah’ın yöneldiği yere yöneldi; Resûlullah çizgili bir örtüyle örtülüydü. Yüzünü açtı; üzerine eğildi, onu öptü ve ağladı. Sonra dedi ki: “Anam babam sana feda olsun! Vallahi Allah sana iki ölümü birleştirmez. Sana yazılmış olan ölüm, onu zaten yaşadın.”
Zührî dedi ki: Ebû Seleme bana, Abdullah b. Abbâs’tan da rivayet etti ki: Ebû Bekir dışarı çıktı; Ömer insanlarla konuşuyordu. Ebû Bekir: “Otur ey Ömer.” dedi. Ömer oturmak istemedi. İnsanlar Ebû Bekir’e yönelip Ömer’i bıraktılar. Ebû Bekir şöyle dedi: “Bundan sonra: Sizden kim Muhammed’e kulluk ediyorsa bilsin ki Muhammed vefat etti. Kim Allah’a kulluk ediyorsa bilsin ki Allah diridir, ölmez.” Sonra şu âyeti okudu: “Muhammed ancak bir elçidir; ondan önce de elçiler gelip geçmiştir…” âyetin sonuna kadar. Zührî dedi ki: “Vallahi insanlar, Ebû Bekir onu okuyuncaya kadar bu âyetin indirildiğini sanki bilmiyorlardı. Sonra herkes ondan aldı; insanlardan kimsenin dilinden başka bir şey işitmez oldum, hepsi onu okuyordu.” Saîd b. Müseyyeb bana haber verdi ki Ömer şöyle dedi: “Vallahi Ebû Bekir onu okuyunca, bacaklarım beni taşıyamadı ve yere yığıldım; o anda Peygamber’in vefat ettiğini anladım.”