Ali b. İbrahim → babası ve Ebû Ali el-Eş‘arî → Muhammed b. Abdülcebbâr; hepsi birlikte → Safvân → Amr b. Hureys’ten nakletti:
Ebû Abdullah’ın yanına girdim; o kardeşi Abdullah b. Muhammed’in evindeydi. Ona dedim ki:
“Sana feda olayım, seni bu eve ne geçirdi?”
Buyurdu:
“Ferahlık aramak.”
Dedim ki:
“Sana feda olayım, dinimi sana anlatayım mı?”
Buyurdu:
“Evet.”
Dedim ki:
“Ben Allah’a, ortağı olmayan tek Allah’tan başka ilah olmadığına, Muhammed’in O’nun kulu ve resulü olduğuna, saatin geleceğine ve onda hiçbir şüphe bulunmadığına, Allah’ın kabirlerde bulunanları dirilteceğine, namazı kılmaya, zekâtı vermeye, ramazan ayı orucuna, Beyt’i haccetmeye, Resûlullah’tan sonra Müminlerin Emiri Ali’nin velâyetine, Hasan’ın ve Hüseyin’in velâyetine, Ali b. Hüseyin’in velâyetine, Muhammed b. Ali’nin velâyetine ve ondan sonra senin velâyetine inanarak kulluk ediyorum. Siz benim imamlarımsınız. Bunun üzerinde yaşarım, bunun üzerinde ölürüm ve Allah’a bununla kulluk ederim.” (Hac 7)
Buyurdu:
“Ey Amr! Allah’a yemin olsun, bu Allah’ın dinidir ve babalarımın dinidir; ben Allah’a gizlide ve açıkta bununla kulluk ederim. Allah’tan sakın ve dilini hayır dışında tut. ‘Ben kendimi hidayete erdirdim’ deme; bilakis Allah seni hidayete erdirdi. Allah Azze ve Celle’nin sana verdiği nimetin şükrünü yerine getir. Yüzünü döndüğünde gözüne, arkasını döndüğünde ensesine vurulanlardan olma. İnsanları omuzuna yükleme. Çünkü insanları omuzuna yüklersen, çok geçmeden omuz kemiğinin eklemini çatlatırlar.”