Ali b. Muhammed’e göre: Esed, Huttal üzerine sefer düzenledi. Bu sefer Bedr Tarhan’a karşı yapılan seferdi. Esed, Mus‘ab b. Amr el-Huzâî’yi onun üzerine gönderdi. Mus‘ab ilerleyerek Bedr Tarhan’ın yakınında konakladı. Bedr Tarhan, Esed’in yanına gitmek için eman istedi. Mus‘ab bunu kabul etti. Bunun üzerine Bedr Tarhan, bazı taleplerde bulunmak üzere Esed’in yanına gitti. Fakat Esed bunları kabul etmedi.
Bunun üzerine Bedr Tarhan ona bir milyon dirhem vermeyi teklif etti. Esed ona şöyle dedi:
“Sen Bâmiyân halkından bir yabancısın. Huttal’a nasıl girdiysen öyle çık.”
Bedr Tarhan şöyle dedi:
“Sen Horasan’a on hazır binek ile girdin; fakat bugün oradan çıksan, seni beş yüz deve bile taşıyamaz. Ben ise Huttal’a bir şeyle girdim; o şeyi bana geri ver ki Huttal’dan girdiğim gibi çıkayım.”
Esed sordu: “O nedir?”
Bedr Tarhan dedi:
“Ben buraya genç olarak girdim; kılıçla mal kazandım, aile ve çocuk sahibi oldum. Bana gençliğimi geri ver ki çıkayım. Ailemi ve çocuklarımı bırakmamı mı istiyorsun? Onlarsız yaşamanın ne değeri var?”
Bunun üzerine Esed öfkelendi.
Bedr Tarhan, kendisine verilen eman güvencesine güveniyordu. Fakat Esed ona şöyle dedi:
“Seni, askerlerin ihanetinden korktuğum için boynuna mühür vuracağım.”
Bedr Tarhan bunu istemedi ve yalnızca Mus‘ab’a ulaştırılmasını istedi. Ancak Esed ısrarla boynuna mühür vurdu ve onu mevlâsı Ebû’l-Esed’e teslim etti. Ebû’l-Esed onu Mus‘ab’ın ordugâhına götürmek üzere yola çıktı.
Yolda Selâme b. Ebî Abdullah ile karşılaştılar. Selâme şöyle dedi:
“Emir doğru yapmadı. Ya teklifini kabul etmeliydi ya da onu bırakmadan tutmalıydı. Çünkü biz buraya köprüler kurarak ve dar geçitleri açarak girdik. Onun barış umudu bizi oyalıyor. Eğer umudunu kaybederse bize karşı her şeyi yapar.”
Bunun üzerine Bedr Tarhan o gece Selâme’nin çadırında tutuldu.
Esed ise dar bir yoldan ilerlerken askerler birbirinden koptu. Susuz kalınca su istedi. Bir adam arpa ile suyu karıştırıp ona içirdi. Daha sonra bir ağacın altında dinlenirken Mücaşşir b. Muzahim gelip ona şöyle dedi:
“Bedr Tarhan elimizdeydi. Büyük bir teklif yaptı ama emir ne kabul etti ne de onu sıkı tutup elinde tuttu; aksine onu kaleye sokmak üzere serbest bıraktı.”
Bunu duyunca Esed pişman oldu. Hemen bir rehber ve hızlı bir atlı gönderdi. Adamlar Mus‘ab’ın kampına ulaştılar. Bedr Tarhan’ın Selâme’nin çadırında olduğu öğrenildi.
Esed onu tekrar getirtti. Ona hakaret edince Bedr Tarhan ahdinin bozulduğunu anladı. Bunun üzerine bir taş alıp göğe fırlatarak:
“Bu Allah’ın ahdidir!” dedi.
Sonra bir taş daha atarak:
“Bu Muhammed’in ahdidir!” dedi.
Aynı şekilde halifenin ve Müslümanların ahdini de zikretti.
Bunun üzerine Esed onun elinin kesilmesini emretti. Sonra şöyle dedi:
“Aranızda Ebû Fudayk’ın akrabası olan var mı?”
(Bedr Tarhan daha önce onu öldürmüştü.)
Bir kişi ayağa kalktı. Esed ona:
“Onu öldür!” dedi.
Adam Bedr Tarhan’ı öldürdü.
Daha sonra Esed büyük kaleyi ele geçirdi. Ancak yukarıdaki küçük kaleye ulaşamadı; orada Bedr Tarhan’ın çocukları ve malları bulunuyordu. Esed süvarilerini Huttal vadilerine dağıttı.
Daha sonra Merv’e geldi. Oranın valisi Eyyûb b. Ebî Hasan’ı görevden alıp yerine amcasının oğlu Halid b. Şedîd’i tayin etti. Balkh’a giderken, Umeyre b. Hureym’in Yezid b. el-Mühelleb’in kızıyla evlendiğini öğrendi. Bunun üzerine Halid’e yazıp onu boşamaya zorlamasını emretti. Umeyre önce direndi, sonra boşadı.
Halid b. Şedîd öldü ve yerine el-Eş‘as b. Ca‘fer el-Becelî getirildi.
Bu yılda ayrıca Süharî b. Şebîb, Cebbûl’de Hâricî olarak isyan etti.