Yer sarsıldığı zaman sarsıntısıyla,
Diyanet Vakfı
1, 2, 3, 4, 5. Yerküre kendine has sarsıntısıyla sallandığı, toprak ağırlıklarını dışarı çıkardığı ve insan «Ne oluyor buna!» dediği vakit, işte o gün (yer) Rabbinin ona bildirmesiyle bütün haberlerini anlatır.
Kurtubi Tefsiri
Yer, kendine has bir sarsıntı ile sarsıldığı zaman,
Kökünden hareket ettirildiği zaman, demektir. İkrime, İbn Abbâs’tan böylece rivâyet etmiştir. Şöyle dermiş: Birinci üfürüşte yeri sarsıntıya uğratacaktır. Mücahid de böyle demiştir. Çünkü yüce Allah:
“O gün sarsan sarsacak, arkasından onu Radife izleyecek” (en-Naziat, 79/6-7) diye buyurmaktadır. Daha sonra ikinci defa sarsılacak içindeki ölüleri dışarı çıkartacaktır.
“Ağırlıkları” (2. âyet) bunlardır. (Zilzâl) mastarın(ın) zikredilmesi tekid içindir, sonra bu mastar yere izafe edilmiştir. “(…….): Şüphesiz sana, sana ait olan bağışını vereceğim” demeye benzer ki, benim sana vereceğim bağışı vereceğim demektir. Böyle bir izafetin güzel görünmesi ise, bundan sonraki âyet sonlarının da buna benzemesidir.
Bu kelime genel olarak “zilzafden gelen bir lâfız olarak “ze” harfi kesreli okunmuştur. el-Cahderî ve Îsa b. Ömer ise bunu (ze harfini) üstün okumuşlardır, bu da mastardır. Vesvas, kalkal ve cerca (vesvese vermek, hareket etmek, deve hançeresinde ses çıkarmak) kelimeleri gibidir. (Ze harfinin) kesreli okunuşunun mastar, üstün okunuşunun isim olduğu da söylenmiştir.