Bazı rivayetlere göre İstahr halkı, Kisra (II)’nın oğlu Şehriyar’ın oğlu Yezdicerd’i İstahr’da buldu. Şîrûye kardeşlerini öldürdüğünde, onunla birlikte insanlar oraya kaçmışlardı. İstahr’ın ileri gelenleri, Medain halkının Ferruhzâd’a karşı isyan ettiğini öğrenince Yezdicerd’i “Ardaşir’in ateş tapınağı” denilen bir mabede götürdüler, orada ona taç giydirdiler ve hükümdar ilan ettiler. Ancak o henüz küçük bir çocuktu.
Sonra onu Medain’e getirdiler ve Ferruhzâd Hüsrev’i, bir yıl hüküm sürdükten sonra hileyle öldürdüler. Böylece Yezdicerd’in hükümdarlığına yol açılmış oldu. Ancak onun saltanatı, atalarının kudretiyle kıyaslandığında bir hayal ve rüya gibiydi. Yaşının küçüklüğü sebebiyle devlet ileri gelenleri ve vezirler onun adına yönetimi yürütüyordu. Vezirleri arasında en önde gelen ve en zeki olanı “hizmetlilerin başı” idi.
Pers devletinin gücü zayıfladı; düşmanları her taraftan cesaretle saldırmaya başladılar, onun topraklarına akınlar yaptılar ve bazı bölgeleri harap ettiler. Araplar, onun saltanatının ikinci yılı geçtikten sonra—ya da bazı rivayetlere göre dördüncü yılda—ülkesine saldırdılar. O, öldürüldüğü zamana kadar yirmi sekiz yıl yaşadı.
Yezdicerd ve oğulları hakkında başka rivayetler de vardır; bunları, Müslümanların Pers ülkesini fethetmeleri ve Yezdicerd ile oğullarının akıbetiyle birlikte, uygun yerinde zikredeceğim.