Tevil’in manası, zahirine ters düşmesi muhtemel olan sözü kasdetmesidir. Mesela din kardeşini kasdederek “Bu benim kardeşimdir.” diye yemin etmesi, “Civarını hürdür.” demesiyle civar’ı yani gemilerini kasdetmesi veya “Kadınlarım talaklıdır.” derken etrafındaki kadınların yakınında olduğunu kasdetmesi veya “Filanın bende emaneti vardır.” derken aynı zamanda “yoktur” anlamına gelen “ma” harfini (olumsuz manasında değil) ellezi (yani ismi mevsul) olarak kasdetmesi. İşte tüm bunlar ve benzerleri söylendiği vakit yemininde bunu ima etmiş olmasıyla bunu işiten kişi tersini anlamış olmaktadır. Bu da tevil sayılır. Yeminde bulunan tevil sahibi şu üç durumdan hali değildir:
Yemin edenin mazlum olması. Mesela bir zalimin kendisine her şeye dair yemin ettirmesi için zulmetmesi ve doğru söylemesi halinde ona eziyet etmesi veya başkasına zulmetmesi veyahut da ondan dolayı bir Müslüman’a bir zararın sirayet etmesidir. İşte bu durumda tevil yapabilir.
Yemin edenin zalim olması. Mesela hâkimin huzurunda hakkı söylemesine dair kendisine yemin ettirilmesi. Burada ise yemin etmesi istenilen kişinin istediği yemin lafzı zahiren gerçekleşmiş oluyor, ancak yemin edenin bu tevili işe yaramaz. el-Muvaffak der ki: Bunda bir ihtilafın olduğunu bilmiyoruz. Nitekim Ebu Hureyre’den nakledildiğine göre, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Yemin, arkadaşının (zahiren) doğru gördüğü şey üzere icra edilen yemindir.” Bir lafız da şöyledir: “Yemin, yemin etmesini isteyen kişinin niyeti üzere bulunur.” Zira eğer tevile (burada) geçiş olsaydı o vakit yeminle istenilen mana geçersiz olurdu.
Zalim ve mazlum olmaması. İmam Ahmed’in sözünün zahirinden anlaşıldığına göre bu durumda tevil etme hakkı vardır. Bu ise Şafii mezhebinin görüşüdür. el-Muvaffak şöyle demiştir: Buna muhalefet edenin olduğunu bilmiyoruz.