“Vedia” kelimesi, “terk etti” anlamına gelen vedea’ş-şey’ ifadesinden fef‘a vezninde gelmiş şeklidir. Yani, koruması için sahibinden başkasına emanet bırakılan şey demektir. Bu ifade, “sakin olmak” tabirinden türetilmiş olursa, bu durumda veda’a-yedau terkibiyle söylenir. Sanki emanet olarak bırakılan bu eşya, mudi (emanet bırakan kimse) elinde sakin ve istikrar bulmuş gibidir. Bunun yanında bu terkibin, korumak ve muhafaza etmek tabirinden türetilmiş olduğu da söylenmiştir. Sanki bu mal, emanet bırakan kimse elinde muhafaza edilmiş gibidir.
Kendisinin emin olduğu bilinen kişinin, vedia’yı kabul etmesi müstehap’tır. Çünkü bunda mümin kardeşinin bir ihtiyacını karşılamış ve ona yardım etmiş olmaktadır. Vedia (emanet bırakmak), her iki taraf açısından da câiz olan bir akittir.
Bu konunun temeli kitap, sünnet ve icmâ’dır. Yüce Allah şöyle buyurmuştur: “Allah size, mutlaka emanetleri ehli olanlara vermenizi emreder…” (Nisâ Suresi: 58) Şöyle de buyurmuştur: “Birbirinize bir emanet bırakırsanız, emanet bırakılan kimse emaneti sahibine versin…” (Bakara Suresi: 283)
Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurur: “Emaneti, emin olduğuna güvendiğin kişiye teslim et ve (emanetinde) sana hıyanet edene karşı sen asla hainlik yapma!”
Tüm belde âlimleri emanet almanın ve vermenin câizliği konusunda icmâ etmişlerdir. Zaten durum da bunu göstermektedir ve insanların buna ihtiyaçları vardır. Zira kimi zaman insanların kendi mallarını ve canlarını muhafaza etmeleri mümkün olmaz; işte bu durumda bunları muhafaza altına alacak kimselere ihtiyaç duyarlar.