Kafi 2307:
Ali b. İbrahim, Muhammed b. Îsâ, Yûnus, İbn Müskân, Muallâ b. Huneys ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Ebû Abdullah şöyle buyurdu:
Resûlullah şöyle buyurdu, Allah Tebâreke ve Teâlâ da şöyle buyurmuştur:
Yeryüzünde bir tek mümin bulunsaydı bütün yaratıklarımdan vazgeçer, onunla yetinirdim. Ona da imanından öyle bir ünsiyet verirdim ki hiçbir kimseye ihtiyaç duymazdı.
Kafi İman 99
Kafi 2308:
Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed b. Îsâ, Ahmed b. Muhammed b. Ebî Nasr, Hüseyin b. Mûsâ, Fudayl b. Yesâr ve Ebû Cafer’den rivayet etti. Ebû Cafer şöyle buyurdu:
Allah’ın bu işi tanıttığı kimse, bir dağın tepesinde yaşayıp yeryüzünün bitkileriyle beslense ve ölüm orada kendisine gelse bile buna aldırmaz.
Allah’ın bu işi tanıttığı kimse, bir dağın tepesinde yaşayıp yeryüzünün bitkileriyle beslense ve ölüm orada kendisine gelse bile buna aldırmaz.
Kafi 2309:
Ali b. İbrahim, Muhammed b. Îsâ, Yûnus, Küleyb b. Muâviye ve Ebû Abdullah’tan rivayet etti. Küleyb şöyle dedi:
Onun şöyle dediğini işittim:
Müminin, kardeşine ve ondan aşağıda olan kimselere karşı yabancılık hissetmesi uygun değildir. Mümin dininde izzet sahibidir.
Onun şöyle dediğini işittim:
Müminin, kardeşine ve ondan aşağıda olan kimselere karşı yabancılık hissetmesi uygun değildir. Mümin dininde izzet sahibidir.
Kafi 2310:
Ali b. İbrahim, Ahmed b. Muhammed, Muhammed b. Hâlid, Fedâle b. Eyyûb, Ömer b. Ebân, Seyf b. Umeyre ve Fudayl b. Yesâr’dan rivayet etti. Fudayl şöyle dedi:
Ebû Abdullah’ın ağır hastalığı sırasında yanına girdim. Hastalık onu öyle zayıflatmıştı ki neredeyse yalnız başı kalmıştı. Bana şöyle buyurdu:
Ey Fudayl! Ben çok defa şöyle söylerim: Allah’ın bu işi tanıttığı bir kimse için, bir dağın tepesinde yaşayıp ölümün orada kendisine gelmesinin hiçbir önemi yoktur.
Ey Fudayl b. Yesâr! İnsanlar sağa sola sapmışlardır; fakat biz ve Şiilerimiz dosdoğru yola hidayet edilmişizdir.
Ey Fudayl b. Yesâr! Mümin sabahladığında doğu ile batı arasındaki her şey onun olsa bu onun için hayırlıdır. Eğer sabahladığında bedeninin parçaları koparılmış olsa yine bu onun için hayırlıdır.
Ey Fudayl b. Yesâr! Allah mümine ancak onun için hayırlı olan şeyi yapar.
Ey Fudayl b. Yesâr! Dünya Allah katında bir sivrisineğin kanadı kadar değer taşısaydı, düşmanına ondan bir yudum su bile içirmezdi.
Ey Fudayl b. Yesâr! Kimin tek bir kaygısı olursa Allah onun kaygısını giderir. Kimin kaygıları her vadide dağılmış olursa Allah onun hangi vadide helâk olduğuna aldırmaz.
Ebû Abdullah’ın ağır hastalığı sırasında yanına girdim. Hastalık onu öyle zayıflatmıştı ki neredeyse yalnız başı kalmıştı. Bana şöyle buyurdu:
Ey Fudayl! Ben çok defa şöyle söylerim: Allah’ın bu işi tanıttığı bir kimse için, bir dağın tepesinde yaşayıp ölümün orada kendisine gelmesinin hiçbir önemi yoktur.
Ey Fudayl b. Yesâr! İnsanlar sağa sola sapmışlardır; fakat biz ve Şiilerimiz dosdoğru yola hidayet edilmişizdir.
Ey Fudayl b. Yesâr! Mümin sabahladığında doğu ile batı arasındaki her şey onun olsa bu onun için hayırlıdır. Eğer sabahladığında bedeninin parçaları koparılmış olsa yine bu onun için hayırlıdır.
Ey Fudayl b. Yesâr! Allah mümine ancak onun için hayırlı olan şeyi yapar.
Ey Fudayl b. Yesâr! Dünya Allah katında bir sivrisineğin kanadı kadar değer taşısaydı, düşmanına ondan bir yudum su bile içirmezdi.
Ey Fudayl b. Yesâr! Kimin tek bir kaygısı olursa Allah onun kaygısını giderir. Kimin kaygıları her vadide dağılmış olursa Allah onun hangi vadide helâk olduğuna aldırmaz.
Kafi 2311:
Muhammed b. Yahyâ, Ahmed b. Muhammed, Muhammed b. Sinân, İbn Müskân, Mansûr es-Saykal ve Muallâ b. Huneys’ten rivayet etti. Onlar şöyle dediler:
Ebû Abdullah’ın şöyle dediğini işittik:
Resûlullah şöyle buyurdu, Allah Azze ve Celle de şöyle buyurmuştur:
Yapacağım hiçbir işte, mümin kulumun ölümündeki kadar tereddüt etmem. Ben onunla buluşmayı severim, o ise ölümü hoş görmez; bu yüzden onu ölümden uzaklaştırırım. O bana dua eder, ben de duasına cevap veririm; benden ister, ben de ona veririm. Eğer dünyada kullarımdan yalnız bir mümin bulunsaydı, bütün yaratıklarımdan vazgeçer ve onunla yetinirdim. Ona imanından öyle bir ünsiyet verirdim ki hiçbir kimseye karşı yalnızlık ve yabancılık hissetmezdi.
Ebû Abdullah’ın şöyle dediğini işittik:
Resûlullah şöyle buyurdu, Allah Azze ve Celle de şöyle buyurmuştur:
Yapacağım hiçbir işte, mümin kulumun ölümündeki kadar tereddüt etmem. Ben onunla buluşmayı severim, o ise ölümü hoş görmez; bu yüzden onu ölümden uzaklaştırırım. O bana dua eder, ben de duasına cevap veririm; benden ister, ben de ona veririm. Eğer dünyada kullarımdan yalnız bir mümin bulunsaydı, bütün yaratıklarımdan vazgeçer ve onunla yetinirdim. Ona imanından öyle bir ünsiyet verirdim ki hiçbir kimseye karşı yalnızlık ve yabancılık hissetmezdi.