Ali b. İbrahim, Ahmed b. Muhammed, Muhammed b. Hâlid, Fedâle b. Eyyûb, Ömer b. Ebân, Seyf b. Umeyre ve Fudayl b. Yesâr’dan rivayet etti. Fudayl şöyle dedi:
Ebû Abdullah’ın ağır hastalığı sırasında yanına girdim. Hastalık onu öyle zayıflatmıştı ki neredeyse yalnız başı kalmıştı. Bana şöyle buyurdu:
Ey Fudayl! Ben çok defa şöyle söylerim: Allah’ın bu işi tanıttığı bir kimse için, bir dağın tepesinde yaşayıp ölümün orada kendisine gelmesinin hiçbir önemi yoktur.
Ey Fudayl b. Yesâr! İnsanlar sağa sola sapmışlardır; fakat biz ve Şiilerimiz dosdoğru yola hidayet edilmişizdir.
Ey Fudayl b. Yesâr! Mümin sabahladığında doğu ile batı arasındaki her şey onun olsa bu onun için hayırlıdır. Eğer sabahladığında bedeninin parçaları koparılmış olsa yine bu onun için hayırlıdır.
Ey Fudayl b. Yesâr! Allah mümine ancak onun için hayırlı olan şeyi yapar.
Ey Fudayl b. Yesâr! Dünya Allah katında bir sivrisineğin kanadı kadar değer taşısaydı, düşmanına ondan bir yudum su bile içirmezdi.
Ey Fudayl b. Yesâr! Kimin tek bir kaygısı olursa Allah onun kaygısını giderir. Kimin kaygıları her vadide dağılmış olursa Allah onun hangi vadide helâk olduğuna aldırmaz.