Bize Müsedded rivayet etti.
Dedi ki: Bize Yahyâ, A‘meş’ten rivayet etti.
(A‘meş) dedi ki: Bana Şakîk rivayet etti.
(Şakîk) dedi ki: Huzeyfe’yi şöyle derken işittim:

Biz Ömer’in yanında oturuyorduk. Ömer dedi ki: “Hanginiz Resûlullah’ın fitne hakkındaki sözünü ezberinde tutuyor?”
Ben dedim ki: “Ben; onun söylediği gibi (ezberimde).”
Ömer dedi ki: “Sen buna —ya da ona— gerçekten cesursun.”
Ben dedim ki:

“Kişinin ailesi, malı, çocuğu ve komşusu hakkında (uğradığı) fitneye; namaz, oruç, sadaka ve emretme–yasaklama kefaret olur.”

Ömer dedi ki: “Ben bunu istemiyorum; fakat deniz gibi dalgalanıp kabaran fitneyi (soruyorum).”

Ben dedim ki: “Ey Müminlerin Emiri! Senin için ondan bir sakınca yok; çünkü seninle onun arasında kapalı bir kapı vardır.”
Ömer dedi ki: “O kapı kırılır mı, açılır mı?”
Ben dedim ki: “Kırılır.”
Ömer dedi ki: “Öyleyse artık asla kapanmaz.”

Biz dedik ki: “Ömer kapının kim olduğunu biliyor muydu?”
(Huzeyfe) dedi ki: “Evet; yarının önünde bu gece olduğu gibi. Ben ona bir hadis anlattım; karışık, uydurma şeylerden değildi.”

Biz Huzeyfe’ye sormaya çekindik; Mesrûk’a emrettik, o da sordu. Huzeyfe dedi ki: “Kapı Ömer’di.”

Bize Kuteybe rivayet etti.
Dedi ki: Bize Yezîd b. Züray‘, Süleyman et-Teymî’den, Ebû Osman en-Nehdî’den, İbn Mes‘ûd’dan rivayet etti:

Bir adam bir kadından bir öpücük elde etti (öptü). Nebî’ye gelip ona haber verdi. Bunun üzerine Allah şu ayeti indirdi:

“Gündüzün iki tarafında ve gecenin yakın vakitlerinde namazı dosdoğru kıl. Şüphesiz iyilikler kötülükleri giderir.”

Adam dedi ki: “Ya Resûlallah! Bu (hüküm) yalnız bana mı?”
Dedi ki: “Ümmetimin hepsine, tamamına.”