Bize Mûsâ b. İsmâil rivayet etti. Dedi ki: Bize Hemmâm, Katâde’den, İkrime’den rivayet etti. (İkrime) dedi ki:

Mekke’de bir şeyhin arkasında namaz kıldım; yirmi iki tekbir getirdi. Ben de İbn Abbâs’a: “Bu ahmaktır.” dedim. O da dedi ki: “Anan seni kaybetsin! Bu, Ebû’l-Kâsım’ın sünnetidir.”

Mûsâ dedi ki: Bize Ebân rivayet etti; bize Katâde rivayet etti; bize İkrime rivayet etti.

Bize Yahyâ b. Bukeyr rivayet etti. Dedi ki: Bize Leys, Ukayl’den, İbn Şihâb’dan rivayet etti. (İbn Şihâb) dedi ki:

Bana Ebû Bekr b. Abdurrahman b. el-Hâris haber verdi; o, Ebû Hureyre’yi şöyle derken işitmiş:

Resûlullah namaza kalktığında kalkarken tekbir getirirdi; rükûa giderken tekbir getirirdi; rükûdan doğrulup belini kaldırırken “Semia’llâhu limen hamideh” derdi; sonra ayakta iken “Rabbena leke’l-hamd” derdi. (Abdullah b. Sâlih, Leys’ten rivayetinde “ve leke’l-hamd” dedi.)

Sonra (secdeye) inerken tekbir getirirdi; başını kaldırırken tekbir getirirdi; secde ederken tekbir getirirdi; başını kaldırırken tekbir getirirdi. Namazın tamamında bunu böyle yapar, bitirinceye kadar sürdürürdü. İki rek‘attan, oturuştan sonra kalkarken de tekbir getirirdi.