1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – 10 – 11 – 12 – 13 – 14 – 15 – 16 – 17 – 18 – 19 – 20 – 21 – 22 – 23 – 24 – 25 – 26 – 27 – 28 – 29 – 30 – 31 – 32 – 33 – 34 – 35 – 36 – 37 – 38 – 39 – 40 – 41 – 42 – 43 – 44 – 45 – 46 – 47 – 48 – 49 – 50 – 51 – 52 – 53
Şûrâ Suresi, Kur’an’ın 42. suresi olup büyük ölçüde Mekke döneminde indirilmiştir ve 53 ayetten oluşur. Adını, 38. ayette geçen ve “danışma, istişare” anlamına gelen “şûrâ” kelimesinden alır. Surede tevhid, vahiy, Allah’ın kudreti, ahiret, müminlerin özellikleri ve istişarenin önemi üzerinde durulur.
Surenin başlangıcında “Hâ Mîm” ve “Ayn Sîn Kâf” harfleri yer alır. Ardından göklerde ve yerde bulunan her şeyin sahibi olan Allah’ın, önceki peygamberlere vahyettiği gibi Allah’ın Elçisi’ne de vahyettiği belirtilir. Böylece bütün ilahi dinlerin aynı kaynaktan geldiği vurgulanır.
Şûrâ Suresi’nde Allah’ın yüceliği ve kudreti anlatılır. Göklerin ve yerin mülkiyetinin O’na ait olduğu, meleklerin Allah’ı tesbih ettikleri ve yeryüzündekiler için bağışlanma diledikleri bildirilir. Allah’ın her şeyi kuşatan ilme ve güce sahip olduğu sık sık hatırlatılır.
Surede insanların din konusunda ayrılığa düşmelerinin sebebinin ilahi mesajın eksikliği değil, aralarındaki kıskançlık ve çekişmeler olduğu belirtilir. Peygamberlerin insanları aynı temel inançlara çağırdıkları, ancak insanların zamanla ayrılığa düştükleri ifade edilir. Nuh’a, İbrahim’e, Musa’ya ve İsa’ya emredilen dinin aynı özünün Allah’ın Elçisi’ne de vahyedildiği açıklanır.
Şûrâ Suresi’nde vahyin mahiyeti de ele alınır. Allah’ın insanlarla doğrudan konuşmadığı, vahiy, perde arkasından hitap veya bir elçi aracılığıyla mesajını ilettiği belirtilir. Kur’an’ın da Allah’ın emriyle gönderilen bir vahiy olduğu vurgulanır.
Surede Allah’ın yaratma kudretine dair birçok delil sunulur. Göklerin ve yerin yaratılması, insanların ve hayvanların çiftler hâlinde yaratılması, rızıkların takdir edilmesi ve yağmurun indirilmesi Allah’ın ayetleri olarak gösterilir. İnsanlar bu deliller üzerinde düşünmeye çağrılır.
Şûrâ Suresi’nde dünya hayatının geçiciliği ve ahiret hayatının kalıcılığı sık sık hatırlatılır. Allah katında bulunan nimetlerin dünya nimetlerinden daha hayırlı olduğu belirtilir. İnsanların başına gelen sıkıntıların çoğunun kendi yaptıklarının sonucu olduğu, ancak Allah’ın yine de birçok kusuru bağışladığı ifade edilir.
Sureye adını veren ayette gerçek müminlerin özellikleri anlatılır. Onların Rablerine iman ettikleri, büyük günahlardan kaçındıkları, öfkelendiklerinde bağışlayıcı davrandıkları, namazı dosdoğru kıldıkları, işlerini aralarında danışma ile yürüttükleri ve kendilerine verilen rızıktan Allah yolunda harcadıkları belirtilir. Bu ayet, İslam’da istişarenin temel dayanaklarından biri kabul edilir.
Şûrâ Suresi’nde zulme uğrayan kimselerin kendilerini savunabilecekleri, ancak affetmenin ve barış yolunu tercih etmenin daha üstün bir davranış olduğu da vurgulanır. Böylece adalet ile merhamet arasında dengeli bir yaklaşım öğretilir.
Surenin son bölümünde Kur’an’ın insanları doğru yola ileten bir nur olduğu belirtilir. Allah’ın Elçisi’nin vahiy gelmeden önce kitabın ve imanın ayrıntılarını bilmediği, ancak Allah’ın onu bir rehber olarak gönderdiği ifade edilir. Kur’an’ın insanları göklerin ve yerin sahibi olan Allah’ın yoluna yönelttiği bildirilerek sure sona erer.
Genel olarak Şûrâ Suresi, bütün peygamberlerin ortak tevhid mesajını vurgulayan, vahyin kaynağını ve önemini açıklayan, Allah’ın kudretini ve rahmetini hatırlatan, müminlerin istişare, ibadet ve güzel ahlak gibi özelliklerini öne çıkaran, ahiret sorumluluğunu güçlü şekilde vurgulayan kapsamlı bir suredir.