Söz vererek yemin eder veya: “Allah adına söz ve ahit ederek ve O’nu kefil kılarak…” şeklinde yemin edecek olursa, bu bir yemin sayılmış olur ve yeminin bozulması halinde kefaretini de ödemesi vacip olur. Bunu, Evzai ve İmam Malik söylemiştir. Ata, Ebu Ubeyd ve İbn Munzir ise: Niyet etmediği sürece bununla yemin etmiş sayılmaz, demişlerdir. İmam Şafii ise şöyle der: Allah’ın bir sıfatı olarak “Allah’ın ahdiyle” yemin niyetiyle bunu söylemedikçe bu, bir yemin olmaz. Ebu Hanife ise: Bu bir yemin değildir, demiştir.
el-Muvaffak der ki: Herhalde onlar ahdin/sözün, (Yüce Allah’ın) fiili sıfatlarından sayıldığı görüşüne sahip olmuşlardır ki, o vakit bununla yemin gerçekleşmez. Sanki: “Allah’ın yaratması…” demesi gibi değerlendirilir. Nitekim “Allah’ın ahdi ve misakı üzerime olsun ki bunu yapacağım…” diyen bir kişinin, ardından yeminini bozması halinde kefaret ödemek zorunda kalacağı noktasında Ebu Hanife de bize muvafakat etmiştir. Bize göre “Yüce Allah’ın ahdi” ifadesi, bize emredilen ve bize yasaklanan Yüce Allah’ın kelamı olması muhtemeldir. Şu buyruğunda olduğu gibi: “Ey Adem oğulları! Size şeytana tapmayın; çünkü o sizin apaçık bir düşmanınızdır, diye ahdetmedim (demedim) mi?” (Yasin Suresi 60) Şüphesiz kelamı O’na ait olan kadim sıfatıdır. Muhtemeldir ki bizler, Allah’a ibadet ederken (ve şeytana ibadet etmekten kaçınırken), haklı olarak bu söz vasıtasıyla bunu gerçekleştirmekteyiz. Öyleyse ahdin mutlak olarak yemin sayılması gereklilik oluşturur, tıpkı “Allah’ın kelamı” demek gibi kabul edilir.