Nezir eğer kişinin kendisini veya başkasını onun bir şeyinden menetmesi veyahut yeminini bozması şekliyle, mesela: “Zeyd’e konuşacak olursan Allah için üzerime hac yapmak vacip olsun yahut malımdan sadaka vermem veya bir sene oruç tutmam bana gerekli olsun.” demesi gibi yemin konumunda sirayet ederse, işte bunun hükmü hakkında yemin ettiği şeyi yerine getirmek -ki o vakit ona bir şey lazım gelmez- ile yemini bozması hasebiyle adakta bulunanın fiilini gerçekleştirmek ile yeminin kefaretini vermek arasında muhayyer olur. Bu tür bir adağa “nezr-i licac ve gazap” adı verilir. Bu durumda o adağı ile söz konusu olan nezrin icrası kesinleşmez, ancak kesinleşecek olan sadece teberrur nezridir. Bunu, İmam Şafii, İshak ve Ebu Sevr söylemiştir. Ebu Hanife ve İmam Malik ise: Bu adağı ile icrası gereklilik arz eder; çünkü bu da bir nezirdir, dolayısıyla -teberrur nezrindeki gibi- bu nezri ile de icra gerekli olur, demişlerdir.
el-Muvaffak şöyle demiştir: Bizim lehimize İmran b. Husayn’ın, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’den işittiği şu rivayeti gelmiştir: “Allah’a isyan konusunda nezir olmaz. Onun kefareti, yemin kefaretidir.” Zira bu görüş, isimlerini zikrettiğimiz sahabelerin de görüşünü oluşturmaktadır. Kendi dönemleri içerisinde onlara muhalefet eden çıkmamıştır. Şüphesiz bu bir yemindir ve Yüce Allah’ın: “Fakat bilerek yaptığınız yeminlerden dolayı sizi sorumlu tutar. Bunun da kefareti, ailenize yedirdiğiniz yemeğin orta hallisinden on fakire yedirmek…” (Maide Suresi 89) buyruğunun genel kapsamına da girmektedir. Bu gösteriyor ki söz konusu bu bir “yemin” olmasının yanında bunu söyleyen kimseye de yemin eden anlamında “halif” denilmiştir. Bu hüküm, teberrur nezrinden de ayrılmaktadır. Çünkü bununla Yüce Allah’a ibadet etmek ve iyi davranışlarda bulunmak kasdedilmiştir; dolayısıyla yemin konumunda ele alınamaz. Ama burada ise yemin konusu caridir ve ibadet etmek ile iyi davranışlarda bulunmak kasdedilmemiştir. O vakit bir taraftan yemine, diğer taraftan da adağa benzemiş olacağından, bu takdirde adağı icra etmesi ile kefaret ödemesi arasında muhayyer kalmaktadır.