Rükû’da iken “Sübhâne Rabbiye’l-Azîm” demek meşrûdur. Bunu, İmam Şâfiî ve Rey ashabı söylemiştir. Ukbe b. Âmir’in naklettiğine göre, o şöyle demiştir:
“O hâlde Rabbini o büyük adıyla tesbih (ve tenzih) et.” âyeti nâzil olunca, Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem):
“Bunu rükûnuzda söyleyin.” buyurdu.
“Rabbinin o çok yüce adını tesbih (ve tenzih) et.” âyeti nâzil olunca da:
“Bunu da secdenizde söyleyin.” buyurmuştur.
Huzeyfe’den rivâyete göre, kendisi Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’i rükûsunda “Sübhâne Rabbiye’l-Azîm” derken ve secdesinde ise “Sübhâne Rabbiye’l-A’lâ” derken işitmiştir. Bir rivayette de “üç kere” ifadesi vardır.
Tek bir defa tesbih etmek de yeterlidir; çünkü Ukbe hadîsinde gelen “emir” ifadesinde, sayı zikri geçmediği için, bu da sayı olarak en azı olan “bir” defaya delâlet etmiş olmaktadır. Kâmil derecenin en azı ise üç defadır.