Tüm kamuya ve bireye ait kurbanlar, ister İsrail topraklarından ister yurtdışından, ister yeni mahsulden ister eskiden getirilebilir. Ancak arpa sunusu (omer) ve iki ekmek sadece yeni mahsulden ve sadece İsrail topraklarından getirilir. Hepsi en iyisinden getirilmelidir. En iyisi nedir? Mikmas ve Mezonikha’dır; bunlar en kaliteli undan sayılır. Bunlardan sonra gelen kalite ise Bik’a’daki Hafaraim’dir. Tüm topraklar geçerlidir ama yalnızca bu yerlerden getirildi.
Gübreli tarladan, sulak araziden ve meyve bahçesinden getirilmez. Eğer getirildiyse geçerlidir. Peki nasıl yapılır? İlk yıl tarlası sürülür, ikinci yıl Pesah’tan yetmiş gün önce ekilir. Bu sayede bol un elde edilir. Peki nasıl test edilir? Hazine görevlisi elini içine sokar. Eğer toz çıkarsa geçersizdir; elekten geçirilene kadar geçerli olmaz. Eğer kurtlanırsa geçersizdir.
Tekoa en kaliteli zeytinyağını verir. Abba Shaul şöyle der: İkinci sırada, Şeria Nehri’nin doğusundaki Regev gelir. Tüm topraklar geçerli olsa da yalnızca bu yerlerden getirilirdi. Gübreli tarladan, sulak yerden ve aralarında başka bir şey ekili olan yerlerden getirilmez. Eğer getirildiyse geçerlidir. Anfikon (kusurlu zeytin) getirilmez; getirilirse geçersizdir. Suda bekletilmiş, turşulanmış veya haşlanmış zeytinlerden getirilen yağ geçersizdir.
Üç tür zeytin ve her birinden üç ayrı sıkım elde edilir. İlk zeytin, zeytin ağacının tepesinden toplanır, ezilir ve sepete konur. Rabbi Yehuda’ya göre, sepetin çevresine konur. Bu ilk sıkımdır. Kütükle preslenir; Rabbi Yehuda’ya göre taşlarla preslenir. Bu ikinci sıkımdır. Sonra tekrar öğütülüp preslenirse bu üçüncü sıkımdır. İlk sıkım menoraya, diğerleri ise tahıl sunularına ayrılır.
İkinci zeytin türü çatıdan toplanır, ezilir ve sepete konur. Rabbi Yehuda’ya göre, sepetin çevresine konur. Bu ilk sıkımdır. Sonra kütükle preslenir; Rabbi Yehuda’ya göre taşlarla. Bu ikinci sıkımdır. Sonra tekrar öğütülüp preslenirse bu üçüncü sıkımdır. İlk sıkım menoraya, kalanlar tahıl sunularına ayrılır.
Üçüncü zeytin türü evde muhafaza edilir, olgunlaşması beklenir. Sonra çatıya çıkarılır, kurutulur, ezilir ve sepete konur. Rabbi Yehuda’ya göre, sepetin çevresine konur. Bu ilk sıkımdır. Sonra kütükle veya taşla preslenir. Bu ikinci sıkımdır. Sonra tekrar öğütülüp preslenirse bu üçüncü sıkımdır. İlk sıkım menoraya, kalanlar ise tahıl sunularına ayrılır.
İlk zeytinin ilk sıkımı her şeyden üstündür. İkinci sıkımı ve ikinci zeytinin ilk sıkımı eşittir. Üçüncü sıkım, ikinci zeytinin ikinci sıkımı ve üçüncü zeytinin ilk sıkımı da eşittir. Üçüncü zeytinin üçüncü sıkımından daha aşağısı yoktur.
Tahıl sunuları da saf zeytinyağıyla yapılmalıydı. Menora yeme amaçlı değilken bile saf zeytinyağıyla yakılırsa, yenilen tahıl sunuları elbette ki saf zeytinyağı gerektirir. Ancak Şemot 27:20 şöyle der: “Aydınlatma için saf ezilmiş zeytinyağı,” yalnızca menoraya özgüdür, tahıl sunularına değil.
Şarabın nereden getirileceği sorulursa: Kerutim ve Hatulim yerleri en iyileridir. Bunlardan sonra Beyt Rima ve Beyt Lavan dağlık bölgeden, Bik’a’daki Kefar Signe gelir. Tüm topraklar geçerlidir ama yalnızca bu yerlerden getirilirdi.
Gübreli tarlalardan, sulak alanlardan ve aralarında başka şeyler yetişen yerlerden şarap getirilmez. Getirilirse geçerlidir. Elyostan üzümünden getirilmez ama getirilirse geçerlidir. Rabbi’ye göre eski şarap getirilmez; hahamlar ise bunu geçerli sayar. Tatlı, tütsülenmiş ya da kaynatılmış şarap getirilmez. Getirilirse geçersizdir. Asma dallarından değil, işlenmiş bağlardan şarap getirilirdi.
Şarap büyük taş küplerde değil, küçük fıçılarda saklanırdı. Fıçılar ağzına kadar doldurulmazdı, böylece kokusu yayılırdı. Ağız kısmından alınmazdı, çünkü un olabilir. Dibinden alınmazdı, çünkü tortu olabilir. Orta kısmından ve üçte birinden alınırdı.
Nasıl test edilir? Hazine görevlisi bir kamış alır, kamışı şaraba batırır ve hafifçe vurur. Rabbi Yose ben Yehuda şöyle der: İçinde un görülen şarap geçersizdir. Çünkü sayılar 28:31’de şöyle yazılıdır: “Size eksiksiz olacaklar, onların tahıl sunuları ve dökmelikleriyle birlikte.”