Muhammed b. Yahyâ, İmrân b. Mûsâ’dan, o Mûsâ b. Cafer’den, o Ali b. Esbât’tan, o Muhammed b. Fudayl’dan, o Ebû Hamza’dan rivayet etti. Ebû Hamza şöyle dedi: Ebû Abdullah’a ilim hakkında, “Bu ilim, âlimin insanların ağızlarından öğrendiği bir ilim midir, yoksa yanınızda bulunan bir kitapta olup onu okuyarak ondan mı öğreniyorsunuz?” diye sordum. O şöyle buyurdu: “İş bundan daha büyük ve daha gereklidir. Aziz ve celil olan Allah’ın ‘İşte böylece sana emrimizden bir ruh vahyettik; sen kitap nedir, iman nedir bilmezdin’ sözünü işitmedin mi?” Sonra şöyle buyurdu: “Arkadaşlarınız bu ayet hakkında ne söylüyorlar? Onun bir hâlde kitap nedir, iman nedir bilmediğini kabul ediyorlar mı?” Ben, “Sana feda olayım, ne söylediklerini bilmiyorum” dedim. Bunun üzerine bana şöyle buyurdu: “Evet, o bir hâlde kitap nedir, iman nedir bilmiyordu; ta ki Allah Teâlâ kitapta zikredilen ruhu gönderdi. Allah o ruhu ona vahyedince, onunla ona ilmi ve anlayışı öğretti. İşte bu, Allah Teâlâ’nın dilediği kimseye verdiği ruhtur; onu bir kula verdiğinde ona anlayışı öğretir.”