Ali b. İbrahim → Abbâs b. Ma‘rûf → Abdurrahman b. Ebî Necrân → Hammâd b. Osman → Abdürrahîm el-Kasîr’den nakletti:
Abdülmelik b. A‘yen ile birlikte Ebû Abdullah’a iman nedir diye sormak üzere yazdım. O da Abdülmelik b. A‘yen ile bana şöyle yazdı:
“Allah sana rahmet etsin, iman hakkında sordun. İman, dille ikrar, kalpte bağlanış ve organlarla ameldir. İmanın bir kısmı bir kısmındandır. O bir yurttur; İslam da böyle bir yurttur, küfür de bir yurttur. Kul, mümin olmadan önce Müslüman olabilir; fakat Müslüman olmadan mümin olamaz. İslam imandan öncedir ve o imana ortak olur. Kul, Allah Azze ve Celle’nin yasakladığı büyük günahlardan bir büyük günahı veya küçük günahlardan bir küçük günahı işlediğinde imandan çıkmış olur, iman adı ondan düşer ve İslam adı onun üzerinde sabit kalır. Eğer tövbe eder ve bağışlanma dilerse iman yurduna geri döner. Onu küfre ancak inkâr ve helal sayma çıkarır; yani helal olan için ‘bu haramdır’, haram olan için de ‘bu helaldir’ demesi ve bunu din edinmesidir. İşte o zaman İslam’dan ve imandan çıkmış, küfre girmiş olur. Bu kimse, Harem’e giren, sonra Kâbe’ye giren ve Kâbe’de bir hades meydana getiren kimse gibidir; Kâbe’den ve Harem’den çıkarılır, boynu vurulur ve ateşe gider.”