Arkadaşlarımızdan bir grup, Ahmed b. Muhammed el-Berkî’den, o da Ebu Hâşim Dâvud b. Kasım el-Caferî’den, o da Ebu Cafer es-Sânî’den rivayet etti. Dedi ki: Emirü’l-müminin, yanında Hasan b. Ali olduğu halde geldi; o, Selman’ın eline dayanmıştı. Mescid-i Haram’a girdi ve oturdu. O sırada güzel görünüşlü ve güzel giyimli bir adam geldi, Emirü’l-müminin’e selam verdi. O da selamını aldı. Adam oturdu, sonra dedi ki: “Ey Emirü’l-müminin! Sana üç mesele soracağım. Eğer bunları bana haber verirsen, kavmin senin işin hakkında kendilerine hükmedilen şeye bindiklerini ve onların dünya ve ahiretlerinde güvenilir olmadıklarını bilirim. Eğer öteki durum olursa, seninle onların aynı seviyede olduğunu bilirim.”
Emirü’l-müminin ona, “Aklına geleni bana sor” dedi. Adam dedi ki: “Bana haber ver: Kişi uyuduğu zaman ruhu nereye gider? Kişi nasıl hatırlar ve unutur? Kişinin çocuğu nasıl olur da amcalara ve dayılara benzer?”
Emirü’l-müminin, Hasan’a yöneldi ve, “Ey Ebu Muhammed! Ona cevap ver” dedi. Hasan ona cevap verdi. Bunun üzerine adam şöyle dedi: “Şahitlik ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur; ben buna öteden beri şahitlik etmekteydim. Şahitlik ederim ki Muhammed Allah’ın elçisidir; ben buna da öteden beri şahitlik etmekteydim. Şahitlik ederim ki sen Resulullah’ın vasisi ve onun hüccetini ayakta tutansın” diyerek Emirü’l-müminin’i işaret etti, “ben buna da öteden beri şahitlik etmekteydim. Şahitlik ederim ki sen onun vasisi ve onun hüccetini ayakta tutansın” diyerek Hasan’ı işaret etti. “Şahitlik ederim ki Hüseyin b. Ali, kardeşinin vasisi ve ondan sonra onun hüccetini ayakta tutandır. Ali b. Hüseyin hakkında, onun Hüseyin’den sonra onun işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Muhammed b. Ali hakkında, onun Ali b. Hüseyin’in işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Cafer b. Muhammed hakkında, onun Muhammed’in işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Musa hakkında, onun Cafer b. Muhammed’in işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Ali b. Musa hakkında, onun Musa b. Cafer’in işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Muhammed b. Ali hakkında, onun Ali b. Musa’nın işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Ali b. Muhammed hakkında, onun Muhammed b. Ali’nin işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Hasan b. Ali hakkında, onun Ali b. Muhammed’in işini ayakta tutan kimse olduğuna şahitlik ederim. Hasan’ın soyundan, işi ortaya çıkıncaya kadar künyesi verilmeyecek ve adı söylenmeyecek bir adam hakkında da şahitlik ederim; o, yeryüzü zulümle dolduğu gibi onu adaletle dolduracaktır. Selam, Allah’ın rahmeti ve bereketleri senin üzerine olsun ey Emirü’l-müminin.”
Sonra kalktı ve gitti. Emirü’l-müminin, “Ey Ebu Muhammed! Onu takip et ve nereye yöneldiğine bak” dedi. Hasan b. Ali çıktı. Dedi ki: “Ayağını mescidin dışına koyar koymaz, Allah’ın yeryüzünün neresine gittiğini bilemedim.” Emirü’l-müminin’e döndüm ve ona haber verdim. O da, “Ey Ebu Muhammed! Onu tanıyor musun?” dedi. Ben, “Allah, Resulü ve Emirü’l-müminin daha iyi bilir” dedim. O, “O Hızır’dır” dedi.