Ali b. Muhammed, Ebu Abdullah b. Salih’ten rivayet etti. Dedi ki: Bir yıl Bağdat’ta bulunuyordum. Çıkmak için izin istedim, bana izin verilmedi. Kafile Nehrevan’a çıkmış olduğu hâlde yirmi iki gün kaldım. Çıkmam için çarşamba günü izin verildi ve bana, “O gün çık” denildi. Kafileye yetişmekten ümidimi kesmiş olarak çıktım. Nehrevan’a vardım; kafile konaklamıştı. Develerime biraz yem vermemden başka bir şey olmadı ki kafile hareket etti, ben de hareket ettim. Benim için selametle dua edilmişti; hiçbir kötülükle karşılaşmadım. Allah’a hamdolsun.