Hüseyin b. Muhammed, Muallâ b. Muhammed’den, o Muhammed b. Ali’den, o Muhammed b. Hamza el-Hâşimî’den, o Ali b. Muhammed veya Muhammed b. Ali el-Hâşimî’den rivayet etti. Dedi ki: Me’mun’un kızıyla zifafa girdiği düğün sabahı Ebu Cafer’in yanına girdim. Gece ilaç almıştım. O sabah yanına ilk giren bendim. Bana susuzluk isabet etmişti; su istemeyi hoş görmedim. Ebu Cafer yüzüme baktı ve, “Sanırım susadın” dedi. Ben, “Evet” dedim. “Ey gulam” yahut “Ey cariye, bize su ver” dedi. İçimden, “Şimdi ona içine zehir koydukları bir su getirecekler” dedim ve bundan dolayı üzüldüm. Gulam suyla geldi. O yüzüme gülümsedi, sonra, “Ey gulam, suyu bana ver” dedi. Suyu aldı, içti, sonra bana verdi; ben de içtim. Sonra yine susadım, su istemeyi hoş görmedim. İlkinde yaptığı gibi yaptı. Gulam kadehle gelince içimden ilkinde söylediğim gibi söyledim. Kadehi aldı, içti, sonra bana verdi ve gülümsedi. Muhammed b. Hamza dedi ki: Bu Hâşimî bana, “Ben de onu, onların dedikleri gibi sanıyorum” dedi.