Ashabımızdan birkaç kişi, Ahmed b. Muhammed’den, o Ali b. Hakem’den, o Abdullah b. Muğire’den rivayet etti.
Abdullah b. Muğire dedi ki: Salih kul, Mina’da ağlayan bir kadına uğradı; çocukları da onun etrafında ağlıyorlardı ve kadının ineği ölmüştü. Ona yaklaşıp, “Ey Allah’ın cariyesi, seni ağlatan nedir?” dedi. Kadın, “Ey Allah’ın kulu, bizim yetim çocuklarımız var; benim de geçimim ve çocuklarımın geçimi kendisinden olan bir ineğim vardı, o öldü; ben ve çocuklarım çaresiz kaldık, bizim hiçbir çaremiz yoktur” dedi. Bunun üzerine o, “Ey Allah’ın cariyesi, onu senin için diriltmemi ister misin?” dedi. Kadına, “Evet, ey Allah’ın kulu” demesi ilham edildi. Bunun üzerine o yana çekildi, iki rekât namaz kıldı, sonra kısa bir süre ellerini kaldırdı ve dudaklarını hareket ettirdi; ardından kalktı, ineğe seslendi, onu bir dürttü veya ayağıyla vurdu, inek de yerde düzgün biçimde ayakta durdu. Kadın ineğe bakınca bağırdı ve “Kâbe’nin Rabbine yemin olsun, bu Meryem oğlu İsa’dır” dedi; o ise insanların arasına karıştı, onların içinde oldu ve gitti.