Misme‘ Kirdîn el-Basrî dedi ki: Gece ve gündüz bir öğünden fazlasını yemezdim. Bazen Ebû Abdillah’ın yanına girmek için izin isterdim; sofranın kaldırılmış olduğunu, belki de onu onun önünde görmediğimi fark ederdim. İçeri girince sofrayı çağırırdı, onunla birlikte yemekten yerdim ve bundan rahatsız olmazdım. Onun dışında birinin yanında yemek üzerine bir daha yesem, şişkinlikten duramaz ve uyuyamazdım. Bunu ona şikâyet ettim ve onun yanında yediğim zaman bundan rahatsız olmadığımı haber verdim. Dedi ki: “Ey Ebû Seyyâr! Sen, yataklarında meleklerin kendileriyle tokalaştığı salih bir topluluğun yemeğini yiyorsun.”
Dedim ki: “Onlar size görünürler mi?” Bunun üzerine elini çocuklarından birinin üzerine sürdü ve dedi ki: “Onlar bizim çocuklarımıza bizden daha şefkatlidirler.”