Kim, bir şey gasbetse ve onu geri vermekten aciz kalırsa -mesela kölenin yahut bineğin kaçması gibi- bu durumda kendisinden gasbedilmiş olan sahibi onun bedelini gasıbtan isteme hakkı vardır. Dolayısıyla gasıb ondan malını alır ve gasbedilmiş o malı da elde etmekten aciz kalırsa, onu elde ettiği vakit geri verir, bunun yanında da verdiği kıymetini de geri ister. Bunu, İmam Şafii söylemiştir. Çünkü gasbedilen malın alım-satımla elde edilmesi geçerli değildir. Bu yüzden alışveriş ile ona malik olmak sahih değildir, tazmini de geçerli değildir. Tıpkı telef olan mal gibi kabul edilir.
Ebu Hanife ve İmam Malik ise şöyle demişlerdir: Mal sahibi, onun bu malı geri vermeye imkan bulmasına değin sabretmek, geri vermeyi istemek ile gasıbın onu kendisine tazmin etmesi ve böylece de onun kendi malından çıkıp gasıba ait bir mülk olması, neticede de onu geri vermesinin zorunlu olmamasını kabul etmesi arasında muhayyer tutulmaktadır. Ancak gasıb bu durumda o malın değerinin dışında verirken sözüyle yemin etmesi de gerekmektedir. Çünkü mal sahibi bedele (değişime) maliktir; dolayısıyla -alışverişte olduğu gibi- bedel olunan üzerinde onun mülkü kalmış olmaz.
Şöyle cevap verilmiştir: Bir defa burada bedel ile bedel olunan arasında bir birliktelik yoktur. Çünkü bu mülkteki değer ve kıymet, karşılık şekliyle değil, önleyici bir tedbir sebebiyle söz konusu olmuştur. Bu nedenle gasbedilen mal sahibine geri verildiğinde, kıymeti de geri verilmiş sayılır.