İbn Munzir şöyle demiştir: İlim ehlinin icmasına göre kadın, kocası öldüğü vakit onu yıkayabilir. Hz. Aişe şöyle der: “Şimdiki bildiğimi daha önce bilseydim (emir verirdim de) onu hanımlarından başkası yıkamazdı.” İmam Ahmed; bu noktada insanlar (âlimler) arasında bir ihtilaf yoktur, demiştir.
İmam Ahmed’den gelen meşhur kavle göre erkek, ölen karısını yıkayabilir. Bu, İmam Malik, Evzâî, İmam Şafii ve İshak’ın da görüşüdür. Nitekim Hz. Ali’den nakledildiğine göre kendisi (ölen eşi) Hz. Fatıma’yı yıkamıştır. Bu amel, sahabeler zamanında icra edilmiş meşhur bir uygulamadır ve buna karşı çıkan olmadığından dolayı bu bir icma halini almıştır. Nebi (sallallahu aleyhi ve sellem), Hz. Aişe’ye: “Sen eğer benden önce ölmüş olsan da senin başında durup seni yıkasam, seni kefenlesem ve senin cenaze namazını kıldırıp seni defnetsem, sana hiçbir şey zarar vermez.” buyurmuştur. Fiilin aslı itibariyle şahsa izafe edilmiş olması, elleme hakkında söz konusu olmuştur. Bunun emir olarak hamledilmesi ise tahsis olduğuna dair faydayı geçersiz kılar.
Buradaki manaya gelince; eşlerden her birisi diğerinin avret bölgelerine -başkasına göre- daha çok muttali olduğu aşikârdır; çünkü hayatta iken de onlar, birbirlerine karşı öyle bulunuyorlardı. Bu nedenle de onu yıkarken -aralarında geçen sevgi ve merhametten dolayı- onu en mükemmel şekilde yıkayacak olan da o olacaktır.
İmam Ahmed’den gelen ikinci rivayete göre; erkeğin eşini yıkaması söz konusu olamaz. Bu, Ebu Hanife ve Sevri’nin görüşüdür. Çünkü ölüm, bir ayrılık (talak) sebebidir; dolayısıyla da eşinin kızkardeşi ile ve ondan başka dörde kadar evlenmesine imkân vereceğinden, eşine (öldüğünde) bakması ve onu ellemesi -talakta olduğu gibi- haram olur.
“Onların bu şekildeki kıyaslamalarının doğru olmadığı” şeklinde cevap verilmiştir. Çünkü eşine bakmayı yasak saymaktadır ki, durum burada tam tersinedir.