Kesildikten sonra anne karnından cenin ölü olarak çıkacak olursa ya da anne karnında iken ölü olarak bulunacak olursa, bunu yemek helaldir. Bunu, Said b. Müseyyeb, Nehai, İmam Şafii, İshak ve İbn Munzir söylemiştir. İbn Ömer der ki: “Tüyleri çıkmış olursa yavrunun kesilmesi, annenin kesilmesiyledir.” Bu Ata, Tavus, Mücahid, Zühri, el-Hasen, Katade, İmam Malik, Leys, el-Hasen b. Salih ve Ebu Sevr tarafından nakledilmiştir. Çünkü Abdullah b. Kab b. Malik şöyle demiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem) ‘in ashabı şöyle derlerdi: Ceninin tüyleri çıkmış olursa bu durumda ceninin kesilmesi, annenin kesilmesiyledir.” Bu da onların hepsinin bu hususa işaret etmiş olduklarına delildir; dolayısıyla bir icma halini de almış oldu.
Ebu Said’den şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Hz. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem)’e: ‘Ey Allah’ın Resulü! Biz kimi zaman deve boğazlıyoruz. Yahut da sığır ya da koyun kesiyoruz. Karnında yavru buluyoruz. Bu yavruyu atalım mı, yoksa yiyelim mi?’ diye sorduk. ‘İsterseniz onu yeyiniz. Çünkü onun kesimi annesinin kesilmesiyledir.’ buyurdu.” Çünkü bu, sahabe ve onlardan sonra gelenlerce bir icma halini almıştır, öyleyse buna muhalefet edene itibar edilemez. Söz konusu cenin, anneye bitişik sayıldığından, annenin yemesiyle o da yemiş olacağından ve yaratılış olarak da anneye bağlı olduğundan, annenin kesilmesiyle yavru da ona bitişik sayılmasıyla sanki onun bir organı imiş gibi addedilir. Çünkü hayvandaki kesim, imkan ve güç yetirme hükmüne göre farklılıklar arz etmektedir. Mesela güç yetirilemeyen av, güç yetirilebilen av, ama taş vb. ile öldürülmüş hayvanın durumu gibi. Dolayısıyla cenin de (henüz doğmadan) anne karnında kesilemeyeceği için, annenin kesilmesi neticesinde onun da kesimi bu şekilde vuku bulmuş olacaktır.
Ebu Hanife ise şöyle demiştir: Cenin ancak canlı olarak çıkmış olursa kesilebilir. Çünkü o bu haliyle (annesinden ayrı) olan tek bir hayvan hükmüne girmiş olur, öyleyse -doğumdan sonra olduğu gibi- başkasının kesimi ile o cenin (yavru) da kesilmiş sayılmaz.
İbn Munzir şöyle demiştir: İnsanlar (ilim ehli), ceninin kesilmesinin mübahlığı hakkında görüş belirtmişlerdir ve onlardan buna muhalefet edeni de bilmiyoruz ancak Numan (Ebu Hanife)’den gelen: “Helal olmaz.” görüşü bunun dışında kalır; çünkü o: “Bir canlının kesimi, iki canlının kesimi yerine geçmez.” demiştir.
Ebu Abdullah (Ahmed b. Hanbel) ise ölü dahi çıkmış olsa, ana karnının içerisindeki kanın çıkması için kesilmesini mübah görmüştür. Çünkü bu noktada İbn Ömer’in kavli bulunmaktadır. Şayet cenin çıkıp da kısa bir süreliğine yaşayacak olur, kesilme imkanı da olur ama -ölünceye değin- kesilmeyecek olursa, bu takdirde kesilmiş sayılmaz. İmam Ahmed ise: Canlı çıkmış olursa, mutlaka kesilmesi gerekir; çünkü başka bir can demektir, demiştir.