İsmail bize rivayet etti. Mâlik bana rivayet etti. Zeyd b. Eslem’den, Ebû Sâlih es-Semmân’dan, Ebû Hüreyre’den:
Allah’ın Elçisi şöyle dedi:
“At (besleyen) üç kimseden dolayıdır: Bir kimse için sevaptır; bir kimse için örtüdür (koruyucudur); bir kimse için de günah yüküdür.
Sevap olan: Bir adam onu Allah yolunda bağlar; onu bir çayırda veya bir bahçede uzatır (otlatır). O çayır ve bahçedeki ipinin eriştiği yerde ne yerse onun için hasenat olur. İpini koparıp bir tepeye ya da iki tepeye sıçrayıp gitse bile onun ayak izleri ve dışkısı ona hasenat olur. Bir nehre uğrayıp ondan içse, adam onu sulamak istememiş olsa bile bu da ona hasenat olur. Bu at, o kimse için sevaptır.
Örtü olan: Bir adam onu geçimlik bir fayda için ve iffetli kalmak için bağlar; ama boyunlarında ve sırtlarında Allah’ın hakkını da unutmaz. Bu at onun için örtüdür.
Günah olan: Bir adam onu övünmek ve gösteriş için bağlar. Bu at da ona günah yüküdür.”
Allah’ın Elçisi’ne eşekler hakkında soruldu; şöyle dedi:
“Onlar hakkında bana, şu tek ve kapsamlı ayetten başka bir şey indirilmedi:
‘Kim zerre ağırlığınca hayır yaparsa onu görür; kim de zerre ağırlığınca şer yaparsa onu görür.’”