Haccâc b. Minhâl bize rivayet etti.
Şu‘be bize rivayet etti; dedi ki: Âsım bana haber verdi; dedi ki: Ebû Osman’ı işittim; Üsâme b. Zeyd’den rivayetle:
Peygamber’in bir kızı, Peygamber’e (haber) gönderdi. O sırada Peygamber, (yanında) … ve Sa‘d ve Übeyy ile birlikteydi. (Kızı) şöyle haber yolladı: “Kızım (yani çocuğum) can çekişiyor; gel de yanında bulunalım.”
Peygamber ona selam gönderdi ve şöyle dedi:
“Allah’ın aldığı da O’nundur, verdiği de O’nundur. Her şeyin O’nun katında belirlenmiş bir vakti vardır. (O halde) sevabını Allah’tan umsun ve sabretsin.”
Kızı, onu mutlaka gelmeye zorlayarak tekrar haber yolladı. Bunun üzerine Peygamber kalktı, biz de kalktık. Çocuk Peygamber’in kucağına kondu; nefesi hırıltılı bir şekilde kesik kesik geliyordu. Peygamber’in gözlerinden yaşlar aktı.
Sa‘d: “Bu nedir ey Allah’ın Elçisi?” dedi.
Peygamber:
“Bu, Allah’ın kullarından dilediğinin kalbine koyduğu bir merhamettir. Allah, kullarından ancak merhamet edenlere merhamet eder.” dedi.