Saîd b. Ufeyr bize rivayet etti. Dedi ki: Leys bana rivayet etti. Dedi ki: Ukayl bana rivayet etti. İbn Şihâb’dan:
İbn Şihâb dedi ki: Mâlik b. Evs b. Hadethân bana haber verdi. (Ayrıca) Muhammed b. Cübeyr b. Mut‘im, onun hadisinden bir kısmını bana anmıştı.
Ben de gidip Mâlik b. Evs’in yanına girdim ve ona sordum. Mâlik dedi ki:
Ömer’in yanına girmek üzere yola çıktım. Bu sırada kapıcısı Yerfâ geldi ve dedi ki:
“عثman, Abdurrahman, Zübeyr ve Sa‘d izin istiyor; (kabul eder misin?)”
Ömer: “Evet.” dedi.
Yerfâ izin verdi; onlar girdiler, selam verdiler ve oturdular.
Sonra Yerfâ biraz bekledi ve Ömer’e dedi ki:
“Ali ile Abbas da izin istiyor; (kabul eder misin?)”
Ömer: “Evet.” dedi.
İzin verdi; onlar da girdiler, selam verdiler ve oturdular.
Abbas dedi ki:
“Ey müminlerin emiri! Benimle şu (adam) arasında hüküm ver.”
عثman ve arkadaşları (orada bulunan topluluk) da dedi ki:
“Ey müminlerin emiri! Aralarında hüküm ver ve birini ötekinden rahatlat.”
Ömer dedi ki:
“Yavaş olun. Göğü ve yeri ayakta tutan Allah adına size soruyorum: Allah’ın elçisinin,
‘Biz miras bırakmayız; bıraktığımız sadakadır.’
dediğini biliyor musunuz?”
(Burada, Allah’ın elçisi kendisini kasteder.)
Topluluk: “Bunu söyledi.” dedi.
Ömer, Ali ile Abbas’a dönüp dedi ki:
“Allah adına size soruyorum: Allah’ın elçisinin bunu söylediğini biliyor musunuz?”
Onlar: “Söyledi.” dediler.
Ömer dedi ki:
“Öyleyse ben size bu işin aslını anlatayım:
Allah, bu malda elçisine, başkasına vermediği bir ayrıcalık verdi.”
Sonra şu ayeti okudu:
“Allah’ın onların mallarından elçisine verdiği fey… Siz bunun için at ve deve koşturmadınız…” ayetin devamına kadar.
Ömer dedi ki:
“Bu, yalnız Allah’ın elçisine aitti. Allah’a yemin ederim ki, bunu sizden gizlemedi ve size karşı tekeline almadı. Size verdi, aranıza dağıttı; nihayet bu mal kaldı.
Allah’ın elçisi bu maldan ailesine bir yıllık nafakalarını harcardı; sonra artanı alır, onu Allah malının konulduğu yere koyar (kamu malı gibi değerlendirirdi).
Allah’ın elçisi hayatı boyunca böyle yaptı.
Allah adına söyleyin: Bunu biliyor musunuz?”
Topluluk: “Evet.” dedi.
Ali ile Abbas’a da dönüp:
“Allah adına söyleyin: Bunu biliyor musunuz?” dedi.
Onlar: “Evet.” dediler.
Ömer dedi ki:
“Sonra Allah peygamberini vefat ettirdi. Ebû Bekir:
‘Ben Allah’ın elçisinin velisiyim (işlerini üstlenenim).’
dedi ve bu malı devraldı; Allah’ın elçisinin onunla yaptığı gibi onunla iş gördü.
Siz ikiniz (Ali ve Abbas’a dönerek) o sırada Ebû Bekir hakkında şöyle şöyle iddia ediyordunuz. Oysa Allah biliyor ki o bu işte doğru, iyi, olgun ve hakka tâbi idi.
Sonra Allah Ebû Bekir’i de vefat ettirdi. Ben de:
‘Ben Allah’ın elçisinin ve Ebû Bekir’in velisiyim.’
dedim; onu iki yıl elimde tuttum, Allah’ın elçisinin ve Ebû Bekir’in yaptığı şekilde onda tasarruf ettim.
Sonra siz bana geldiniz; sözünüz bir, işiniz bir.
Sen (Abbas) bana kardeşinin oğlundan payını istiyordun; bu (Ali) da karısının babasından payını istiyordu.
Ben de dedim ki: İsterseniz bunu size veririm; fakat Allah’ın ahdi ve misakı üzerinize olsun: Allah’ın elçisinin, Ebû Bekir’in ve benim onu üstlendiğimden beri yaptığım şekilde onda tasarruf edeceksiniz. Aksi halde bu konuda benimle konuşmayın.
Siz de: ‘Bu şartla bize ver.’ dediniz.
Ben de bu şartla size verdim.
Allah adına söyleyin: Onlara bu şartla verdim mi?”
Topluluk: “Evet.” dedi.
Ömer yine Ali ile Abbas’a dönüp:
“Allah adına söyleyin: Size bu şartla verdim mi?” dedi.
Onlar: “Evet.” dediler.
Ömer dedi ki:
“Şimdi benden bunun dışında bir hüküm mü istiyorsunuz?
Göğü ve yeri ayakta tutanın izniyle yemin ederim ki, kıyamet kopana kadar bu konuda bundan başka bir hüküm vermem.
Eğer onu yürütmekten aciz kalırsanız, onu bana geri verin; ben sizin yerinize yeterim.”