Buhari 4844

Ahmed b. İshak es-Sülemî bize rivayet etti; Ya‘lâ bize rivayet etti; Abdülazîz b. Siyâh bize rivayet etti; Habîb b. Ebî Sâbit’ten rivayet etti.
Habîb dedi ki: Ebû Vâil’in yanına gittim, ona sordum.
Ebû Vâil dedi ki:
Biz Sıffîn’deydik. Bir adam:
“Allah’ın kitabına çağrılanları görmüyor musunuz?” dedi.
Ali: “Evet” dedi.
Bunun üzerine Sehl b. Huneyf dedi ki:
“Kendinizi suçlayın. Hudeybiye günü — Peygamber ile müşrikler arasındaki antlaşmayı kastediyorum — biz oradaydık. Eğer savaş görseydik, savaşırdık.”
Ömer geldi ve dedi ki:
“Biz hak üzere değil miyiz, onlar batıl üzere değil mi? Bizim öldürülenlerimiz cennette, onların öldürülenleri cehennemde değil mi?”
Peygamber: “Evet” dedi.
Ömer dedi ki:
“O hâlde dinimizde neden aşağılanmayı kabul ediyoruz? Allah henüz bizimle onlar arasında hüküm vermemişken neden geri dönüyoruz?”
Peygamber dedi ki:
“Ey Hattab’ın oğlu! Ben Allah’ın elçisiyim; Allah beni asla zayi etmeyecektir.”
Ömer öfkeli hâlde geri döndü, sabredemedi, Ebû Bekir’e gitti ve dedi ki:
“Biz hak üzere değil miyiz, onlar batıl üzere değil mi?”
Ebû Bekir dedi ki:
“Ey Hattab’ın oğlu! O Allah’ın elçisidir; Allah onu asla zayi etmeyecektir.”
Bunun üzerine Fetih suresi indirildi.